Als jij me niet bemint, wie dan wel...

Waarom zou ik nog om je geven, nog van je houden? Waarom zou ik nog bezorgd en bekommerd zijn? Is dit wel wat je wil? Is dit wel wat je vraagt? Ben ik niet ongewild en onbewust een dichtsnoerend iets dat je verstikt en uiteindelijk zal doen sterven? Ben ik niet die dichtgeknepen vuist waaruit het zand langzaam wegglipt? Ben ik niet de schaduw die je toedekt? De dikke mist die je zicht belemmert? De ijle lucht die je de adem ontneemt? Misschien… Maar ooit al eens gedacht dat ’t misschien ook andersom is? Dat je verstikt wat wil groeien? Dat je het zonlicht ontneemt van wat wil bloeien? Dat je het broodnodige water onthoudt aan wat zich wil laven? Dat je onbewust bewusteloos maakt wat wil leven? En dat uiteindelijk al die ontberingen zal zorgen dat wat je meende te koesteren zal sterven?...

Er was een tijd dat we naar de volle maan staarden en woordeloos gelukkig waren. Momenten dat we gearmd of hand in hand doelloos ergens wandelden en mekaar levensverhalen en voorzichtige dromen vertelden. Tellen waarin we gelukkig waren toen we sprakeloos in mekaars ogen keken en de eindeloosheid van innigheid en intimiteit lazen. Dromen waarbij we afstanden grenzeloos  overbrugden en smachtten naar wat komen zou of kon. Dagen die we vulden met dagdromerij over van alles en nog wat. Seizoenen die we zelf inkleurden met de mooiste tinten die eigen zijn aan vriendschap en intensiteit… Allemaal creaties die alleen gevoelige, spontane mensen kunnen neerzetten… Creaties die zonder woorden vertelden waar woorden tekort schoten. Maar net als een verkommerde roos die z’n bloemblaadjes verliest, net als de plant die gaat treuren bij een tekort aan voedsel en zorg, verliezen al die gekoesterde momenten hun magie als ze worden overschaduwd door ergernis, kwetsuren en pijn. Een mens gaat treuren, verliest het kleurenpalet dat z’n dagen zo uniek maakte, verliest zijn dromen die hij broodnodig heeft om te overleven, zijn toekomstbeelden die zijn houvast zijn om in deze wereld overeind te blijven… En de vlinders fladderen nog even en verdwijnen in de zonnenevel, de wolken pakken zich samen voor de zon, de gloed moet wijken voor somberheid, je goed gevoel voor een loodzwaar hart. En wat rest is de ontvluchte realiteit die zorgt dat jij je hardt tegen wat de toekomst brengt…

Weer een tussen-door-zomerse dag. Een dag die als een ster fonkelt tussen de vele triestig-gevoel-regendagen. Een dag waarop je humeur met tien graden zou moeten stijgen… Helaas, dat doet het niet. Want je hart voelt loodzwaar aan, je hoofd zit vol donderwolken, je bent prikkelbaar en voor een niemendalletje geïrriteerd. Er was een paar dagen geleden de spreekwoordelijke druppel die de emmer deed overlopen… Er zijn verschillende zaken die je  slechte gemoedstoestand  opbouwden, maar net dat ene was er teveel aan… De gebruikelijke pispaal weet je wel… Je voelt je al weken neerslachtig, slaapt slecht en die verduvelde hoofdpijn die steeds de kop komt opsteken… het droeg allemaal zijn steentje bij. Maar niemand die voelt of ziet dat er wat schort… Niemand die begrijpt dat je om hulp schreeuwt… Dus dobber je, ondanks de zon vandaag, op een zwart en mistig water dat je gemoed verder vertroebelt en je in een neerwaarts spiraal naar de diepte trekt…

Een paar dagen er tussenuit, even de riem afleggen, wat op verhaal komen... zo dacht ze, en er kunnen weer een paar plooien worden glad gestreken tot een volgend hoofdstuk in hun leven... Maar de stilzwijgende ritten, de spaarzaam gesproken woorden waren geen goede voorbode... Eens ter plaatse kwam de kritiek met druppels en spatten tot uiting... Er deugde weinig en werd het al niet duidelijk gezegd, het nimmer aflatend zuchten en blazen sprak boekdelen. Toch probeerde ze er het beste van te maken: ze vroeg niet om eens naar de winkels te mogen kijken, ze volgde zijn tred, ze klaagde niet over de onhebbelijkheden die haar staken, ze glimlachte door alles heen... Ze dacht dat een tocht langs het water wel soelaas zou brengen... Maar ze droomde weg in al haar eenzaamheid over hoe het zou kunnen zijn en verbeet de opmerkingen die ze moest horen... Door de dagen heen geploeterd, moest ze ervaren dat dit geen goed idee was geweest, dat er weinig vreugde was... Dat de stress nog hoger lag dan bij haar vertrek en ze uitgeput en moe was... De zoveelste verloren poging, de zoveelste wanhoopsdaad aan de oever van het verradelijke zo rustgevend wenkend water... Water dat haar leerde wat oorverdovende stilte was...

Waar is de tijd gebleven dat we als jonge onbezorgde energievolle mensen, gearmd door de studentenstad kuierden en we mekaar onze ups and downs toevertrouwden... Waar is de tijd heen gegaan met ons puberale gedoe, ons gegiechel en geplaag, ons speels uitdagen... Waar zijn de lange tijdloze avonden en nachten gebleven, waarin we ons vol overgave aan elkaar aanboden, waarin we onbeduidende woordjes fluisterden die we nu als kleinoden koesteren... Waar zijn de herinneringen aan al die ogenschijnlijke doodgewone dingen en dingetjes die nu opeens als heel bijzonder worden ervaren... Het zachte strelen van een wang, het grijpen in je zachte haardos, het aaien van je hals, het wrijven van je nekvel... Ik zag iedere kleurschakering van je ogen, ik zag de lachrimpeltjes aan je ogen, ik zag je lachebekje bij het minste... Word ik oud of ben ik het al?... Overkomt jou hetzelfde...? Of hebben de zorgen de overhand gekregen?... Of heb je ook dat gevoel dat automatisme stilaan als een schaduw tussen ons kruipt... Een schaduw die dat speciale wegduwt... Een duisternis die gestaag maar onbedwingbaar de ruimte inneemt... Zal ik ommenduur moeten tasten en zoeken naar wat er eens was... Zal ik wanhopig proberen om opnieuw je aandacht te trekken... Of zal ik berusten en er vrede meenemen dat wat ons overkomt, ieder ander ook overkomt... Dat zulks onvermijdbaar is... Dat zulks de droom is, die iedere dromer eens moet opgeven... Ik weet het niet... Voorlopig hou ik me vast aan de flashback van mijn leven... Tot die ook verdwijnt...

Ik vraag me af, als mijn tijd zal gekomen zijn om naar de overkant te waden, of ik dan gerust mag omkijken en zeggen: het is mooi geweest. Ik pieker en peins er over, of ik dan zal kunnen zeggen tot mezelf: je deed genoeg, je deed je best. Of ik dan zal voelen dat ik in deze wereld niemand tekort deed... Of ik alles deed dat in mijn macht lag, om de mensen rondom mij gelukkig en tevreden te zien...

Ik vraag me af, als ik dit tijdelijke zal verwisselen voor het eeuwige, of ik dan zal weten of ik genoeg liefhad... Of mijn bedoelingen en betrachtingen zullen begrepen zijn... Of ik verder zal leven in de herinneringen van al diegenen die ik oprecht liefhad... Of ik genoeg deed om onsterfelijk te zijn in hun gedachte...

Ik vraag me af, als kommer en kwel de bovenhand zal krijgen en me over de afgrond zal duwen, of ik dan sterk zal zijn om de beproevingen aan te kunnen... Of ik dan zal kunnen rekenen op de kring rondom mij, die ik m’n hele leven heb gekoesterd... Of ik in eenzaamheid en pijn het einde zal moeten afwachten... Of ik moedig zal zijn...

Ik vraag me in donkere en trieste dagen zoveel af, zodat ik de blijheid van het moment vergeet, geen warmte meer voel, geen liefde meer proef... Om tenslotte me af te vragen... of jij weet wat ik bedoel...

Liefde, voor de ene is dat geknuffel, gezoen... het gefriemel opdrijven tot hij of zij z’n uiteindelijke “zin” krijgt. Meer dan wat fysieke handelingen is het voor dit soort niet, veel gevoel komt er niet aan te pas. Het ene is niet los te koppelen van het andere, denken ze. Dus wordt het ingevuld zoals zij en zij alleen erover denken...door sex... Nochtans bestaat er een ander soort graag zien, houden van. Voor die andere is dat veel meer dan wat lichamelijke affectie... Voor die andere hij of zij is liefde mekaar troost bieden, mekaar ruimte geven en vooral er voor elkaar zijn... Vooral dat laatste is van zo’n groot belang in een relatie... Tijd hebben voor de andere is zo ontzettend belangrijk. Tijd en verdraagzaamheid... Begrip en luisterbereidheid... Aanvoelen en vooral meevoelen... Jezelf wegcijferen binnen de innige band die je hebt met die andere, dàt is belangrijk en zorgt voor wederzijds respect en affectie... Helaas, is dat er bij velen niet bij. En ommenduur leven ze niet met maar naast mekaar... niet voor maar uit mekaar... Er komt een onbewust gevoel van gelatenheid, van zinloosheid... En ’t is allemaal ’t proberen niet meer waard... Zolang er maar geen hoge woorden vallen en elk bijdraagt in de rust en routine van wat er wordt verlangd binnen hun relatie, is het in orde... Graag zien... Twee simpele woorden, die zoveel meer kunnen zijn dan de verkorte versie van de meeste koppels... Graag zien... ’t Zit hem in de kleinste dingen, waar we zo gewillig bewust of onbewust overheen kijken... Graag zien, ach alleen geschikt voor naïeve dromers...zoals ik...

Warmte, vriendschap, genegenheid, vertrouwen... dat doet een mens geloven in liefde, geven om anderen, luisteren naar noden, pijn, vreugde en plezier... Een hand die zich uitstrekt om te strelen... Gehoor geven aan wat er leeft in andermans hart... Ogen die weerspiegelen wat er roert in de geest en ziel, van jou, van een ander... Armen die zich ongevraagd openen om in te schuilen tegen alles wat je pijnigt... Vingers die zacht door je haren strelen, die je huid doen tintelen, je lippen beroeren... Woorden zijn zinloos als zoveel expressie ervoor zorgt dat je hart ontdooit, je diepste zijn weer openbloeit...

Knuffelen zo intens, zo zalig... Knuffelen zo verwarmend, zo gevoelsvol... Je ondergaat de warme stortvloed, je laaft je aan het eindeloze...Echt schroomloos knuffelen, zonder enige bijbedoeling...ach... gebeurde ’t maar eens meer...

Een hand in een hand, is niet zomaar een paar handen. ’t Is een teken van vertrouwen, een akkoord, een overeenkomst... dus niet zomaar twee handen. We tellen in ons leven teveel op, we zijn te rekenkundig, want één en één is zoveel meer. We vergeten te vaak om verder te kijken dan de som. We zien zelden de betekenis, de diepte van het samenvoegen... De maan hoort bij de aarde, maar zonder de zon zijn ze beiden niks, dus één en één is drie... Een kus beantwoordt door een kus, is meestal liefde en dus veel meer dan zomaar twee zoentjes...Want liefde is heel wijd en uitgestrekt, kan in zoveel vormen bestaan. Een woord naast een ander woord heeft zelden veel om ’t lijf, als ze niet worden gevolgd door veel meer woorden, die vertellen wat de spreker of schrijver bedoelt. Twee mensen samen... hebben pas betekenis als de ene de yin is voor de andere zijn yang... De samenhorigheid op zichzelf is dus een derde geheel, wat weer erop duidt dat één en één ... zoveel meer is....

Kent iemand van ons nog de betekenis van dit woord?... Weet man of vrouw eigenlijk nog wel waar dit voor staat?... Bestaat er nog wel iets dat toekomst kan genoemd worden?... Of geeft elk van ons daar zijn eigen invulling aan?... Toekomst... een woord waaraan je denkt, als het over je kids gaat. Een gegeven waaraan je werkt, als ’t over je leven gaat. Een begrip dat wordt gebruikt, als je de evolutie van een mens, een wereld, een gemeenschap, eender welk object of project wil verduidelijken...

Toekomst... Opbouwend of degenererend... Overtuigend of onzeker... Ervoor gaan of het ondergaan... Positief vooruitzicht of zwaar te torsen schouderlast... Zelfzeker bewust gekozen doel of in het wildweg gesprokkelde ideeën...

Toekomst is dat vreugde en bemoedigende vooruitzichten ? Of zijn dat dagen, periodes van wisselvallig ondergaan ? Is dat het resultaat van hard werk of de terugslag van verwoede pogingen om te slagen zonder resultaat?

... Ik weet het niet meer... Ik denk dat berusten in wat de dag je schenkt momenteel het enige aanvaardbare is...

Soms...soms is een mens moe geknokt, ten einde gevochten voor die toekomst van zichzelf of een ander... Soms moet je gewoon aanvaarden... Hoe moeilijk dat ook is.... 

Begin augustus. Halfweg zomer 2010. Het weer valt nog mee, al is de fermste warmte voor ’t ogenblik achterwege. Maar goed, we zijn content. Het regent niet, menigeen kan met de fiets erop uittrekken, buiten zitten is aangenaam, dus we klagen niet... Halfweg zomer, halfweg van ’t lopende jaar. De tijd vliegt als een tornado voorbij. Je bent nog 't ene aan het verwerken of iets anders kondigt zich al aan. Je leeft als een vis op het droge, apegapend, snakkend naar lucht, naar tijd... Weemoedig denk je terug aan de vakantiedagen, ver weg van alle stresstoestanden, genietend van zorgeloosheid... Maar ach, mooie liedjes duren niet lang en je stapt al weer stevig rond in je eigen radje, ritmisch om te vermijden dat je op je bek gaat.

Halfweg zomer... De dagen zijn al iets korter, de nachten ietsje langer... Halfweg zomer... Nog vier weken en de schoolpoorten gaan weer open en voor duizenden kids herbegint “hun ritme”... Halfweg zomer... nog vier weken genieten van iedere straal zonneschijn die de dag voor ons in petto heeft, nog vier weken lang kijken naar wat groen en fleurig staat, voor de herfst zijn eerste streken laat zien... En misschien... met een beetje geluk krijgen we nog een mooie “nazomer”, zo’n paar weken echt stralend septemberweer... Halfweg zomer, halverwege op weg naar koudere en nattere tijden...

Sommige dingen zijn hoofdzaak, anderen bijzaak... Da’s logische, dat is nu éénmaal zo... zolang ’t over dingen gaat. Maar voor sommige mensen, zijn mensen bijzaak... Erger nog, voor mensen die nauw aan ’t hart liggen ben jij, je gezin bijzaak. Mensen die voor jou altijd hoofdzaak zijn. Mensen waarvoor je steeds alles deed... Op zo’n momenten voel jij je in de steek gelaten, aan de kant gezet. Misschien niet logisch, misschien een beetje egoïstisch, maar in elk geval pijnlijk, teleurstellend... Je kent ’t cliché: nemen en geven. Ik dacht dat dit toepasbaar was op zo’n vriendschapsrelatie... Helaas, so sorry... It isn’t true...

Voor de zoveelste keer bloedt je hart. Je voelt je weer eens gekwetst, je keel zit blok door een dikke krop en je rilt voortdurend... Je zou nochtans beter moeten weten. Je zou moeten weten dat sprookjes niet bestaan, dat na een idyllisch moment er meestal ruw aan je wordt geschud, zodat je weer met open ogen op de aarde valt en je realiseert dat alleen harde werkelijkheid je in leven houdt. Maar tja, sufkop die je bent, je laat je steeds misleiden. Een paar lieve ogen, een knappe snoet met een mooie glimlach en 't naïeve kind is weer eens verkocht... Je leert niet uit de lessen: ouwe katten zijn niet meer in trek, enkel goed als replacement of als reserve voor noodgevallen. Je snapt nog altijd niet dat je je eigen voor schut zet door in de ozo duidelijke val te lopen... Je vat het nog steeds niet dat je wordt misbruikt... Je steekt je kop in 't zand als dat kleine stemmetje zegt: kijk nou zelf eens goed in de spiegel. Voor zo'n gedrochte valt toch niemand !... Je treurt opnieuw om je eigen stommiteiten, je eigen dwaas gedoe... Je vergeet telkens weer dat jong zijn een vergankelijk iets is, dat alleen profiteurs je proberen te lijmen... En jij ouwe tante, moederkloek, overtijds jonkie, je rolt je nu in zelfmeelij, maar loopt er bij de eerstvolgende keer weer glansrijk in...

Het trieste novemberweer maakt mij neerslachtig, doet me denken aan wat was, wat kon komen en wat door omstandigheden er nooit zal zijn... Ik voel de tijd door m'n handen glijden en zoals m'n zoon ooit zo prachtig schreef: je kan tijd ondergaan, beleven maar nooit doen stilstaan... Je kan tijd niet beïnvloeden, niet vasthouden... Je moet tijd z'n gang laten gaan. En dat is soms verdomd lastig, op alle gebied... Je voelt je soms als het afstervende blad aan de boom, die zich tot de laatste tel wanhopig vastklampt aan zijn bron van leven... maar uiteindelijk door weer en wind de geest moet geven, naar beneden dwarrelt, om zich tussen soortgenoten neer te vleien en te berusten... Je snakt bij momenten hevig naar bevrijdende lucht, net als een wandelaar die met z'n kop tegen de wind inbeukend, hijgend verder stapt, die kost wat kost zijn doel wil bereiken, maar uiteindelijk rechtsom maakt en terug wordt gedreven naar z'n beginpunt, om er weemoedig door de knieën te gaan en zich over te geven aan alle ellende die hem overspoelt omdat hij 't pleit verloren heeft... Je zit dwaas en suffig bij het haardvuur en ziet in de vlammen dagdromend je eigen fantasie tot leven komen... Twee mensen samen op een plaid, genietend van de warmte, intens knuffelend... teder zoekend naar elkaars mond, zodat de warmte zich verspreid tot in het diepste van hun zijn... De armen in elkaar verstrengeld, geborgenheid zoekend bij elkaar... Zonder woorden, zonder geluid, mekaar aanvoelen... Huid tegen huid, handen zoekend en tastend... Lippen die hunkeren om meer... Ogen die weten zonder te spreken... Alleen 't onbewust zacht gekreun dat uit je keel opstijgt, maakt je ervan bewust dat je dagdroomt... Dus roep jij jezelf tot de orde, sta op en kruip je in je eenzame kouwe nest, waar een teddybeer en nog wat pluches hun best doen om je warm te houden, je zoet te laten dromen... Maar de onrust in je buik, het zware gevoel in je hart en het niet te sussen brandend gevoel op je lippen, doen je beseffen dat er iets ontbreekt... Uiteindelijk trekt de duisternis zich naar je toe en tuimel je in het zwarte droomloze gat, die alles vervaagt en je doet ontwaken in de realiteit... Een koude, grijze dag met een somber en zwaar gevoel... Met als enige vraag; welke ellende brengen de volgende uren weer naar me toe...

Met de woorden "ik zie je graag" vul je nooit de leegte in een gekwetst, moegetergd hart... Met die woorden kan je de pijn niet verzachten die de laatste tijden, maanden, dagen werd veroorzaakt... Graag zien dat is écht tijd hebben voor elkaar... Dat is niet rap, rap mekaar even gedag zwaaien, eens lief lachen, een vluchtige zoen of knuffel... Graag zien is méér dan dat... Ik zie je graag.... Ik hou van jou... woorden die té gemakkelijk, té rap worden uitgesproken, zonder goed te beseffen wat dit écht wil zeggen... Houden van, dat is dingen opgeven voor elkaar, dat is naar elkaar luisteren, dat is samen intensiteit beleven, héél intiem zijn met elkaar, zonder een maar, een zou, een als... Houden van is voorrang geven aan elkaar... écht aan elkaar alléén... Dat is geen tussendoortje, of een opvulling voor lege momenten... Dat is tijd maken voor je geliefde, dat is er ten volle voor gaan... Maar na alle pijn, alle gepleegde tranen, alle opgekropte woede en onmacht komt de onverschilligheid, de gelatenheid, het berusten in.... En het hoeft allemaal niet meer... Want, wat nu nog gebeurt is niet meer écht, is geforceerd, is een "moeten"... En échte liefde laat zich niet dwingen... Dus pak jezelf weer bij elkaar, probeer je leven weer op de rails te krijgen ... en duw langzaam je eigen wagonnetje weer de sleur in... Want dromen zijn bedrog, mooie liedjes blijven niet duren en aan alles komt een eind... Einde verhaal.

Het is héél lang geleden dat ik nog iets schreef voor dit blog... Ondertussen ben ik miljoenen jaren ouder geworden in geest en deels in lijf... De aftakeling is begonnen, zowel fysiek als mentaal. En hoe hard jij je ook verzet, niks kan het écht tegenhouden... Je komt tijd tekort voor alles wat je moet of zou willen doen. Je hebt te weinig kracht en energie voor alles wat je moet en zal doen. Je schoonheid (of wat daar voor moet doorgaan) takelt af en je geestelijke gezondheid is ook niet meer dàt... Hoe hard je ook probeert, het lukt gewoon niet meer... En dat voor een vrouw die amper halfweg is, zoals ze dat noemen... Oorzaak? Verband? Reden?... Teveel om op te noemen... Maar intussentijd moet je wel vooruit... Dus sleur je jezelf door de dagen, kruip je 's avonds in alle eenzaamheid onder de dons om 's morgens doodmoe opnieuw aan de volgende etappe te beginnen... Op momenten als deze vraag ik me dikwijls af: waarom? Waarom al die moeite om van je leven "iets" te maken zoals men dat zo graag zegt. Waarom al die inspanningen om er ondanks de jaren nog "fatsoenlijk" uit te zien, "cool" zoals m'n zoon dat noemt. Waarom altijd klaarstaan om anderen gelukkig te maken. Waarom hunkeren naar een knuffel, wat vriendschap, wat begrip, wat respect... Heeft al dat gedoe je leven verbeterd? Voel jij je hierdoor beter in je vel? Ben je een gelukkiger mens geworden? ... Als je eerlijk bent tegenover jezelf: NEE. Je voelt je geleefd, gebruikt, zelfs misbruikt. Er is niks meer echt, oprecht, gemeend... Deze wereld steekt je zo tegen... Slechts hier en daar een enkeling die met gemeende interesse naar je luistert, zonder bijbedoelingen... Hier en daar iemand die je ziet als mens mét gevoelens, mét noden en behoeftes, mét verwachtingen en verlangens...Ach ik weet wel, dit is ouwe koek. Je schrijft dit in donkere momenten, ogenblikken waarin etterende wonden worden opgetrokken, oude verhalen worden opgerakeld... Je schrijft dit in een golf van steeds weerkerende pijn, pijn die ommenduur als normaal gaat aanvoelen... Je schrijft dit omdat je het kwijt moet, die krop in je keel, die bal in je maag, die knoop in je buik... Je schrijft dit omdat je hoopt dat je hierna je weer beter gaat voelen... Ik laat het jullie nog wel weten...

Mensen kunnen in hun leven liefhebben, heel veel liefhebben, op veel manieren liefhebben... Ze kunnen pakken genegenheid geven en krijgen, vriendschapsbanden smeden voor nu en dan, voor heel vaak, zelfs heel gehecht...

Mensen kunnen liefde, warmte, vriendschap ontvangen, delen... maar ook weigeren, verbreken, misbruiken.... Mensen kunnen veel om elkaar geven, zeer veel om elkaar geven.... om hun families, om hun gezinnen, om hun vrienden, hun kennissen, hun werkmakkers, hun collega's, hun buren... of gewoon om iemand die hij of zij graag, héél graag heeft...

Mensen kunnen veel realiseren, mekaar helpen, mekaar vertrouwen, mekaar nodig hebben... Zo helpt de ene de andere zijn levenskwaliteit en -kwantiteit verbeteren, opbouwen...

Mensen kunnen mekaars dromen trachten waar te maken.... Mensen kunnen mekaars noden aanvullen, mekaar aanvoelen, mekaar begrijpen zonder veel woorden, zonder veel uitleg...

Mensen kunnen mekaar waarschuwen, elkaar behoeden voor fouten, voor misstappen, voor verkeerde beslissingen, mekaar de gulden middenweg tonen... Mensen...kunnen héél véél voor elkaar... willen héél véél... van elkaar... Mensen eisen soms heel veel van elkaar...soms met...soms zonder reden... Mensen kunnen mekaar steunen of breken... Ze kunnen elkaars visie begrijpen, respecteren of... misverstaan en negeren...

Mensen kunnen eerlijk, oprecht en open zijn.... maar ook oneerlijk, vals en achterbaks....

Geluk, blijheid, vreugde....dat kunnen mensen mekaar gunnen ! Ze kunnen dat geluk, die vreugde en blijheid met elkaar delen en doorgeven ! Ze kunnen de zon in het water laten schijnen voor iedereen rondom zich ! Ze kunnen de donderwolken verjagen, de hemel uitklaren, de frisse bries door hun en andermans leven laten waaien !

Mensen... ze kunnen zoveel, zo verdomd héél véél.... Al wat er nodig is om dit al zo miserabel leven wat kleur en geur te geven, is een ietsiepietsie goeie wil... Helaas is dat nu net hetgene er zo vaak ontbreekt... Waarom???... Ik zou het begod niet weten....

Tweede klas middelbaar, daar zitten ze. Jonge mensen...jongens, meisjes die elk voor zich en toch samen 'groot worden'... Blinkende ogen vol verwachting, nieuwsgierige blikken, hongerig naar ontdekkingen die grensverleggend zijn... Diversiteit in hun kunnen en zijn, die iedere volwassen zou moeten aanspreken... Tweede klas middelbaar... Verkennende jongelui in een wereld die ze meenden te kennen en die achteraf bekeken toch nog vreemd en vol geheimen zit. Meisjes en jongens die zichzelf en elkaar ontdekken. Jonge mensen die zich niet altijd écht begrepen voelen door de volwassenen en daarom soelaas zoeken bij elkaar. Praten soms honderduit over dingen en dingetjes, tasten mekaar af in onderwerpen die niet altijd evident zijn... Verheugde opgeluchte blik,als de ene de andere begrijpt ! Tevreden als het knelpunt geen dispuut is tot jolijt...Maar... in alle ernst kan worden besproken... Voldaan als de ogenschijnlijke, onbelangrijke zaken voor een leeftijdsgenoot ook belangrijk zijn, geraakt in hun hart door het begrip, de wederzijdse nood tot dialoog... Jonge opgroeiende mensen... Ik hou ervan... Van hun puurheid, hun onschuld, hun ongeremde openheid... Ik geniet ervan... Van hun gezellig gekeuvel, hun oprecht geknuffel, hun gemeende interesse voor mekaar... Jonge opgroeiende jongens en meisjes... Een fase in het volwassen worden die zo z'n eigen charme heeft, die enig is en uniek voor elk van hen... Een fase in hun en jouw leven, waar je later met heimwee aan terugdenkt...

Ik dacht dat ik een speciaal plaatsje in z'n hart in nam... Ik dacht dat hij voor mij de wereld zou verzetten... Ik dacht dat wat we hadden voor hem, voor mij uniek was... Ik dacht...Ik dacht...Ik dacht zoveel... Misschien wel veel téveel... Niks is minder waar... Ik ben gewoon één van de vele mensen in z'n drukke bestaan... Ik ben gewoon een door de weekse passant, een vriendin zoals hij d'r zoveel heeft... Ik ben gewoon één van de velen die vallen voor z'n natuurlijke charme, z'n ongeknutselde manier van doen... Ik ben een dom gansje dat zich meer inbeeldt dan goed voor haar is... Ik ben één en al stupido... Een naïeve dromer die gelooft in sprookjes, in prinsen op witte paarden... In koene ridders..In superman... En hij...hij is zich van geen kwaad bewust... Hij geniet van iedere sprokkel aandacht die hem wordt geschonken, door eender wie... Hij gaat op in de vrolijkheid die z'n leven kleurt... mogelijks om de grauwheid ervan te ontwijken, te onderdrukken... Hij vergeet z'n alledaagse miserie, z'n terugkerende ellende door de glimlach die hem wordt geschonken, door eender welk vriendelijk wezen uit z'n omgeving... Hij hangt de spontane joviale kerel uit, de onschuldige nonchalante schooljongen met z'n eeuwige jeugd... Als ik de slotsom maak, bedriegen we allebei onszelf... Want uiteindelijk is geen van beiden echt gelukkig... Zoekt ieder z'n ultiem voldaan gevoel steeds weer opnieuw...Vraag is of we het ooit zullen vinden...

Door omstandigheden zit ik vastgekluisterd tussen m'n vier muren...Tijdelijk welleswaar, maar té lang voor iemand als ik... 't Is pas de tweede dag dat ik in m'n kooi ronddraai en ik word gefrustreerd... Alle details, meestal de slechte, lijken uitvergroot... 'k Voel me weemoedig, zowaar down... Terwijl ik naar de cursor op 't scherm staar en m'n vingers als vanzelf de woorden neertokkelen, klinkt op de achtergrond de klagelijke, melancholische stem van Marc Anthony... De grijze grauwe lucht, die ik door het grote verandaraam zie, doet me ook geen deugd... 'k Denk aan vele dingen en dingetjes, onbenullige details uit een ander leven, een andere wereld... 'k Probeer mezelf op te peppen met prachtige vooruitzichten, door m'n toestand positief te evalueren, door de vooruitgang te zien die er is... maar niks helpt. 'k Heb zonet m'n strijkattributen boven gehaald... in een poging me nuttig te voelen, m'n aandacht te verleggen... Maar...nee, 'k moet eerst m'n hart luchten... 'k Heb vandaag moeten vaststellen dat je gauw wordt uitgerangeerd, als je niet honderd procent bruikbaar bent... 'k Voel zelfs, en mogelijks is dit ten onrechte, maar nù voelt het zo aan, 'k voel zelfs dat ik gauw zou vervangen zijn... op meer dan één vlak... Als je niet 100% erbij bent, halen ze de vlakgom uit...en ze wissen...zachtjes, misschien zelfs twijfelend...maar toch, er wordt gewist... Kennis en ervaring doen op dat ogenblik niks meer ter zake...the show must go on... Ook zonder jou... Als je hier begint over na te denken, en geloof me, dat doe je als je enkel de poezen en de muren hebt om tegen te praten (en ik ben nu éénmaal een praatgraag iemand), dan rijzen er vragen... Vragen over 't nut van alles en nog wat... vragen over vermeende relaties... vragen over verstandshouding...vragen over je eigen mensenkennis... vragen en ergenis over je eigen naïeve goedgelovigheid... Over de ongezonde naijver van mensen uit je nabije omgeving... vragen over jezelf... en je foetert in jezelf, vervloekt de hele santeboetiek... Je praat jezelf een houding aan die niet thuishoort in je karakter, je persoonlijkheid... En als je straks de teugels voor jezelf niet strak houdt, reageer jij je onbewust af, op elkeen die iets te dicht in je buurt komen... Mens, erger je niet...maar...kan je dat wel?!... Gezien de omstandigheden vrees ik ervoor... En met je laatste beetje relativeringsvermogen tracht jij jezelf voor te houden, dat het allemaal zo erg niet is, dat je overdrijft, de zaken uit z'n context haalt en dat morgen er beter en zonniger zal uitzien... Hopelijk is 't waar...

Grijs nevelige ochtend... slierten dampen dwarrelen vanuit de velden over de wegen... 't Is nog vroeg maar zij zijn reeds op weg... de auto glijdt over het asfalt en op de achtergrond klinkt wat melancholische latino-muziek... zo nu en dan kijkt ze hem zijdelings aan...hij voelt het.. Het kuiltje in z'n wang verraadt z'n subtiele glimlach om dit gebaar van haar... 'n Uur gereden...koffiestop, ontbijt... zonder veel woorden, zitten ze dicht bij elkaar, nu en dan verzonken in elkaars ogen... De warmte is tastbaar, de emoties zijn intens... Vervolg  van de rit naar onbekend terrein... Terwijl de wagen over de wegen rolt, doemt de zon op door het grijze wattige wolkendek... Eén streep gelig-wit licht scheurt de hemel open en de zon in al haar glorie, warmt het landschap en z'n bewoners onder haar op... De stralen kriebelen z'n neus, strelen haar haren... En weer vinden hun ogen elkaar, glimlacht hij naar haar... 't wordt vast een mooie dag, fluistert hij... 'n Tijdje later, ter plaatse, een plekje gezocht voor de auto, jasje aan en op stap... Ze slenteren door de gezellige stadskern met zijn winkels en boetiekjes, z'n bistro's en tavernes... Hij spoort haar aan, als hij haar hunkerend ziet kijken naar een etalage, om even binnen te gaan, eens rond te snuffelen tussen de spulletjes waar ze van houdt.... Zij loodst hem binnen in de shops waar hij z'n gading vindt in muziek en film... Tussendoor flirt hij speels met haar, knabbelt aan haar hals of streelt verdoken  haar rug... Tijdens de wandeling lossen ze elkaar niet...Nu en dan in mekaar verstrengelde armen, dan weer een warme handgreep... Haar hand zoekt af en toe de zijige haren om in te woelen, haar vingertop glijdt soms teder over zijn wang... En af en toe, als hij lachend in haar ogen kijkt, tikt hij zachtjes, speels tegen haar neusje... Ze houdt van z'n immense tederheid, z'n zorgzame gebaren... Hij van haar impulsief gedrag, haar warme ogen, haar speelsheid... Na afloop, als de avond valt en hij na hun liefdesspel, z'n hoofd tegen haar borst vleit, luistert hij naar de zachte, rustige hartslag die hij hoort... En hij wou dat hij elke avond, dicht tegen haar aan, kon inslapen.. Hij wou dat hij het warrig hoofdje naar zich toe kon trekken, het in de holte van z'n arm kon leggen en haar strelend kon laten inslapen... Hij wou dat hij telkensweer naar haar rustig ademhaling kon luisteren...haar als een poesje kon laten spinnen... En zij...zij wou voor de zoveelste keer dat de tijd bleef stilstaan, de wereld stopte met draaien en ze hem nooit meer moest verlaten.... Helaas...

Airco aan, onderuit in een autozetel, starend naar ’t voorbij flitsend landschap. De stem van de gids als een echo op de achtergrond... En ik denk aan jou... Had je bij me gezeten, je had m’n hand gegrepen en het geen seconde gelost. Had je hier geweest, de ijzige stilte was er nooit geweest... We hadden geanimeerd gebabbeld, over van alles en nog wat... ontspannen geklets en toch zinvol... ernstig en toch doorspekt met de nodige kwikslag... Had je hier geweest, je had me als een prinses behandeld, tactvol voor me gezorgd... ‘k Had geen dorst geleden noch figuurlijk noch letterlijk...’k Had me niet ziekelijk gevoeld, want jij hield me subtiel in ’t oog en vermeedt dat m’n lichaam me uitputte... ‘k Had geen prikkende en tranende ogen gehad door de melancholische achtergrondmuziek tijdens de rit, want zo nu en dan hadden je lippen de mijne gestreeld... je had m’n haren weggeduwd en je vingers hadden m’n wang geaaid... En ‘k zou me goed hebben gevoeld... De rit had nooit te lang geduurd... De tijd zou stil blijvenstaan voor ons en de liefde zou in de zinderende warmte als een rozenknop zijn opengebroken... Nu kan ik slechts de zoute tranen uit m’n mondhoeken likken, gefustreerd m’n wangen boenen en m’n waterige ogen achter m’n donkere brilglazen verschuilen... en hopen dat niemand ziet dat ik huil, dat niemand vraagt waarom ik ween...

De zon komt op uit de aquamarijn-blauwe zee... Het witte strand ligt er verlaten bij...Slechts ’t silhouet van een jonge vrouw breekt de vlakke strand-waterlijn...Ze staart over de golven naar de opkomende rode gloed, doch haar ogen zien ’t prachtige tafereel niet echt, want in gedachte is ze ver, ver weg... Twee mensen, hand in hand slenteren door de duinen op weg naar een rustig plekje ergens op ’t strand... Nu en dan zoeken hun ogen elkaar en zonder woorden weten ze hoe immens goed ze zich voelen... Twee mensen, neergestreken in ’t mulle, witte zand... Zij trekt hem naar zich toe en legt z’n goudblonde hoofd in haar schoot... Terwijl ze naar de rollende golven kijken, streelt ze gedachteloos z’n haren, z’n gelaat...Twee gelukkige mensen zonder veel woorden, maar met zoveel expressie in hun gebaren, in hun ogen... Z’n mond zoekt de hare, knabbelt teder aan haar lippen, bedekt haar kruin met tedere, zachte kusjes... Z’n handen strelen eindeloos haar armen, haar huid, haar schouders...Z’n lippen mompelen tedere woordjes en soms...soms welt er een zacht en licht gekreun op uit z’n keel... Dan smelten z’n grijze ogen tot glinsterend staal en kijken haar ogen blauw als saffieren, hem ademloos aan... En de nacht houdt zoveel onuitgesproken beloften in... ’t Beeld vervaagt, ’t zeegeruis wordt sterker...een eenzame strandjutter passeert haar...Hij staart naar de eenzame vrouw, die blootvoets staat te schuifelen in ’t mulle zand, haar rokken wapperend langs haar benen, de krullende haarbos zwiepend over haar schouders... Ontwaakt uit haar droom, slentert ze voort naar de kabbelende golven en pootje badend keert ze terug naar haar kamer met terras, waar ze met gesloten ogen terugdenkt aan haar ware liefde in het verre land...

Meer dan duizend mijl scheidt ons, doch’t mobieltje brengt ons samen... ’t Eindeloos gebabbel vanmezelf en jouw altijd luisterend oor, houdt ons beiden overeind, overbruggen afstand en tijd... Iedere morgen tel ik de minuten waarop ik even wegglip om intiem te kletsen met jou. Om je warme stem te horen, de met emotie gevulde woorden te drinken en m’n hart in ’t jouwe uit te storten. Ieder detail is dan belangrijk... voor jou, voor mij... Iedere lettergreep is een pleister op de gapende wonde van ’t gemis... En overdag, tussendoor, zorgen de geschreven woorden voor de helende zalf als de wonde gaat prikken en steken... Warmte, gevoel, begrip...geven en tijd maken... My God, wat doet dit deugd!... Nooit geweten dat ik hierom zo verheugd zou zijn, nooit geweten dat afstand zo waardevol kon overbrugd worden, nooit geweten dat letters en woorden zo expressief konden zijn... Maar ach ja... enkel emotionele harten kunnen dit begrijpen...

't Is geleden van de nieuwjaarsmaand dat ik nog eens wat op m'n blog zette. Niet dat ik geen verhalen heb...Nee, dat was 't probleem niet. Tijd...tijd en nog eens tijd..kwam ik tekort...En zo worden de verhalen en gebeurtenissen, de fantasie en de dromerij die ik wel had, vlug in een word-documentje gegoten in afwachting van. En nu, nu de dagen korten, de herfst langzaam aan zijn intrede doet, nu mààk ik weer tijd...tijd om al die opgespaarde dingen en dingetjes weer aan m'n blog toe te voegen en jullie, lezers, er te laten van genieten... Schuif dus onderuit in je stoel of zetel en lees en geniet...Laat je overspoelen door expressies en gevoelens en proef de diepte ervan... Relax and fly away...

‘k Reed langs de snelweg...Alleen de maan was m’n gids, hier en daar fonkelde er een ster aan het inktzwarte firmament. De zachte muziek van Dreamlovers klonk uit de boxen...Ik reed naar een afspraak, een date met een onbekende... ‘k Trilde, lichtjes nerveus... De verlichte oprit van het motel, de receptie, de inschrijving, alles verliep als in een waas...Enkel het beeld van de foto bleef scherp voor m’n netvlies hangen...

De sleutel gleed in m’n kouwe handen, de vloerbekleding dempte m’n stap...De deur draaide soepel open. ‘k Stak de schemerlampen aan, verfriste me in de badkamer, zette de radio aan, ging op bed zitten en wachtte...

‘k Denk dat ik in gedompeld ben...Het zachte kloppen op de deur deed me opschrikken...Met een hart dat klopte als gek in m’n keel, liep ik naar de deur en beverig opende ik deze...

Een rijzige gestalte in jeans stond voor me. Géén van ons beiden zei één woord. De broeiige blik in de ogen, staarde me aan..Ik kon me niet losmaken van die ogen...Z'n hand kwam op mijn gezicht af en tekende met één vinger de lijn van m’n gelaat en bleef hangen onder m’n kin, hij tilde m’n hoofd nog iets hoger, boog zich voorover en raakte licht m’n lippen aan...'k Voelde zijn warme adem,’k voelde me slap worden in m’n benen, wou achteruit wijken tegen de deurstijl, maar plots tilden zijn armen me op en stapte met mij de kamer in. De deur viel in het slot en het volgde moment lag ik neer op het bed...Terwijl hij me aankeek ontdeed hij zich zonder één woord van zijn bovenkledij. Ik kon m’n ogen niet losmaken van z’n knap gezicht en bleef roerloos liggen. Ik zag de spieren van zijn borst, zijn armen bewegen, toen hij zich soepel naast me neervleide...Hij keek me even  aan, streelde m’n haren uit m’n gezicht en kuste m’n voorhoofd. Met vlindervlugge kusjes zakte z’n mond en vond de mijne in een hete, hunkerende zoen. Hij maakt zich los en ‘k blijf ademloos liggen..Onbewust zijn m’n handen door z’n haren gegaan, ‘k streel nu zachtjes zijn rug, ‘k Voel de spieren die zich soepel bewegen onder m’n vingers... Hij snuffelt in m’n hals, kust m’n nek,vochtig warm en mompelt zachtjes m’n naam... M’n handen betasten zijn gezicht, m’n vingers tekenen de contouren van zijn mond, hij zuigt m’n vingers binnen...Z’n vaardige handen beginnen me uit te kleden. Heel traag schuift hij de bandjes van m’n BH van m’n schouders, terwijl hij me intens aankijkt. Het ding valt op de grond en z’n ogen zakken naar m’n borsten. Hij kijkt naar m’n body - ‘k voel me verlegen en verstijf, afwachtend  op zijn reactie, maar... - , z’n handen omvatten m’n borsten en de duimen strelen zachtjes de rechtopstaande tepels. Ik kreun en sluit m’n ogen...Plots  voel ik de warmte van z’n mond die zachtjes aan een tepel zuigt, zo nu en dan er  lichtjes in bijtend, ik streel zijn  haren, druk m’n borsten naar voren...

Z’n andere hand heeft het randje van m’n string bereikt en zoekt de warmte van m’n intieme plekje. Z’n strelen wordt intens, m’n lichaam reageert fel. Doch zonder moeite houdt hij me onder controle... ‘k Hoor mezelf kreunen, m’n ademhaling is zwaar, helder denken is er niet meer bij en ‘k verlies langzaam alle besef...’k Zweef en duik en door m’n lijf vlamt een hete golf die continue blijft rollen...

M’n ogen openen zich weer en kijken in de zijne...Hij torent boven me uit, zijn gezicht dicht tegen het mijne en een warm gevoel vult m’n buik. Heel langzaam verenigt hij onze body’s, hij sust me zachtjes, kust m’n gezicht en als vanzelf neemt m’n lichaam het kadans van het zijne over...Het ritme wordt heviger, het vuur laait op...’k Jammer zachtjes, til m’n heupen naar hem op en bazel zoete woorden in z’n oor terwijl m’n vingers zich vastklauwen in zijn rug, z’n schouders...’k Voel zijn jachtige adem in m’n hals en plots voel ‘k hem sidderen...en ‘k besef dat wat we deden heerlijk was, perféct was...

Zijn hoofd ligt op mijn borst,’k streel zachtjes zijn huid, z’n haren terwijl z’n handen m’n heupen aaien. We liggen bezweet en warm tegen elkaar en kijken elkaar liefdevol aan...En zonder één woord te wisselen, weten we dat dit goed was....

Ik dacht dat je oprecht van me hield…Dat je mij onvoorwaardelijk liefhad…Dat ik op de eerste plaats kwam… Ik dacht dat ik  het middelpunt van je leven was….Dat ik meer was dan het meisje-en-passant… Dat ik meer was dan het toevallig meegenomen meevallertje…. Ik meende dat we iets kostbaars en uniek hadden… Ik meende dat ik voor jou zoveel betekende als jij voor mij… Ik meende dat niks ons uit elkaar kon drijven….Maar ik dacht fout… Ik dacht  éénzijdig…. Ik dacht als een naïef kind… En de slag die ik nu krijg is hard….Is hevig, bijna moordend…. ‘k Weet niet hoe ik dit moet overleven…of ik dit zal overleven… ‘k Dobber stuurloos rond in de zee van mijn emoties en gevoelens… ‘k Weet me écht geen raad… En de vragen razen door m’n hoofd… Waarom ?! Waar schiet ik tekort? Wat moet ik nog meer doen om hem duidelijk te maken hoe groot m’n liefde is… M’n leven geven?...  Je speelt-mogelijks onbewust-met m’n hart, m’n gevoel… En ik weet niet of ik dit nog langer kan verdragen…Maar…ondanks dat je me kwetst..., ondanks dat het hard is, kan ik je niet opgeven, kan ik je niet laten gaan… Je bent diegene voor wie ik leef…ik heb je liefde zo nodig…Als ik je laat gaan overleef ik het niet…Jij bent diegene waarvan ik houdt, die ik aanbidt, die ik hopeloos bemin…Want als ik down was, haalde jij me d’r weer bovenop… Je reikte me de hand als ik het niet meer zag zitten… Je zorgde ervoor dat ik soms nog eens kon lachen… Je bezorgde me onbevangen, zorgeloos momenten…Momenten waarop ik me licht en zweverig voelde, momenten waarop ik me jong en gelukkig voelde…ogenblikken van intens en passioneel beminnen…ogenblikken van warmte en geborgenheid… Prik m’n dromen nu niet stuk door te zeggen dat je een ander méér liefhebt…Doe m’n memories nu niet vergaan in het niets… Ik smeek je, denk erover na… Weeg bij jezelf af of ik inderdaad maar second-hand ben…Of die andere zoveel meer waard is dan ik… Of alle pijn en leed die een ander je berokkent, inderdaad vergaat  in het niets bij de liefde die je voor haar voelt… Of alles wat we samen hadden inderdaad, maar randmeldingen zijn, kantschriftjes… Of onze relatie er dan werkelijk één was van lucht- en zandkastelen, van zeepbellen…. Wat je ook doet of beslist, ik blijf van je houden tot m’n laatste snik…

Schemerlicht en  muziek vullen de kamer met sfeer…Hij sluit de deur…keert zich naar haar toe. Wezenloos staat ze daar in het licht van het tafellichtje…De glans in haar ogen vertelt hem hoe zeer ze naar hem verlangt. Hij neemt haar teder in zijn armen en terwijl z’n blik zich vasthaakt in de hare, zoekt zijn mond in slow-motion de hare…Ontstuimig beantwoordt ze z’n kus…Vol begeerte zoeken haar handen zijn zachte huid..zonder elkaar los te laten ontdoen ze zich van al het overbodige…De lakens, koel en fris, lokken hen…Twee lichamen dicht bij elkaar, als ’t ware verstrengeld in elkaar…Handen die strelen, vingers die voelen…Ze woelt door zijn zijige haren, dwingt hem in haar ogen te kijken….De warme intense blik in die ogen wordt zwoel en zwaar…Ze voelt z’n drang, z’n behoefte, z’n drift…doch hij houdt zichzelf in de hand, overvalt haar niet…Z’n handen strelen haar benen, raken haar huid héél intiem aan…Haar adem stokt, haar lijf kronkelt onder z’n tastende vingers...Hij voelt haar warme vochtigheid, haar lust en hunkering...Door haar omfloerste blik ziet ze zijn gezicht, dicht bij het hare, z’n brandende ogen glijden over haar verhitte gelaat en langzaam glijdt hij gloeiend van verlangen in haar...Z’n lippen likken, knabbelen en zuigen aan haar rode mond die zich warm en gewillig voor hem opent. Z’n handen nemen haar heupen vast en langzaam stijgt het tempo van hun passionele vrijen... Hij hoort haar kreunen, fluisteren, mompelen... En als de wave door haar body slaat, keer op keer slaagt ze jammerende geluidjes die hij smoort met een tedere kus... Het ritme staakt en even komt ze op verhaal...Haar vingers trekken de contouren van zijn gelaat, betasten die heerlijke lippen...Hij streelt liefdevol de klamme haren uit haar gezicht en zoent haar zachtjes, vederlicht...Maar z’n ogen kleuren opnieuw donker en ze weet dat het spel herbegint: haar benen klemmen zich rond z’n heupen alsof ze hem nooit meer wil loslaten...Hij stoot met de kadans van hun hartslag mee, diep in haar warme vochtigheid...En alles vergaat voor beiden in het niets als ’t vuurwerk in hun body losbarst...

...Nadien, bezweet en klam, maar zo voldaan, dicht bij elkaar liggend, genieten ze na...Ze richt zich op en kijkt vol tedere warmte naar het gelaat waar ze zo zielsveel van houdt...Ze fluistert hem lieve woordjes in z’n oor...Hij glimlacht loom naar haar, beantwoordt haar geprevel, duwt haar zachtjes neer en streelt heel intens haar gelaat, haar hals en dwaalt af naar haar borsten...Haar tepels prikken tegen z’n vingers aan, die plagerig met de kersenpitjes spelen...Haar ogen sperren zich open en opnieuw kreunt ze onder zijn aanraking...De kleine kusjes op z’n huid, op z’n gevoelige plekjes doen z’n begeerte opnieuw toenemen, wakkeren zijn drang aan, om haar terug te vullen met zijn hardheid...Doch haar warme mond, haar speelse tong houden hem in toom en maken hem weerloos...Enige uren later kruipt ze als een tevreden spinnend katje tegen hem aan en terwijl ze zacht wegzweeft naar dromenland houden zijn armen haar vast, strelen z’n handen haar rug, haar haren en drukt z’n mond nu en dan een tedere kus op haar hoofd, dat op z’n borst rust...En in haar dromen herbeleeft ze weer hun liefdesspel...