06-12-04
Strandwandeling...
 Staalblauwe lucht, verlaten zeedijk...Stevige noorderbries, krijsende meeuwen, Jan-Van-Gent’s...Verlaten strand, ruwe branding met witte schuimkoppen...en op de golfbreker een koppel, innig verstrengeld in elkaar... Samen staren ze dromerig naar het tafereel dat de zee hen biedt. En ondanks de bijtende kou, genieten ze...Immers, hun gebundelde warmte zorgt ervoor dat ze even alles rondom hen vergeten...Eindeloos rollend watervlak, doorklieft door het felle licht van een winterse zon, weerspiegelt het gevoel dat hun zo bevangt...Bevroren moment van intensheid, van onuitgesproken emoties...Hij neemt haar schouders vast, draait haar voorzichtig naar zich toe...Door de fladderende haarstrengen zoekt hij haar ogen, speurt hij naar de lichtflikkering, die hem vanaf de eerste keer bekoorde...Hij tilt haar kin zachtjes op, blikt in haar omfloerste ogen en vindt het antwoord waarnaar z’n hart zoekt :liefde... Zacht drukt hij zijn lippen op de uitnodigende mond, vederlicht streelt z’n mond de hare, haar wangen, haar ogen...En z’n armen omvatten haar met enorme tederheid..Hij drukt haar teder tegen zich aan en fluistert met verstikkende stem haar naam in ‘t oor...En de branding luistert mee,evenals de wind die zijn woorden met zich meeneemt en ze uitvoert over de golvende, onstuimige watermassa...Even later lopen ze gearmd, dicht tegen elkaar verder, terwijl ze luisteren naar de knarsende schelpjes onder hun voeten...Ze volgen het spoor van menig ander die voor hen de waterlijn afwandelden, de vogels die pikkend over het natte zand een hapje zochten, de honden die snuffelend elkaars spoor zochten en vonden...En het geluid van de golfslag van de zee op de golfbrekers klinkt hen als muziek in de oren...Een melodie die de warmte van hun gevoelens vertelt aan ieder levend wezen die ’t horen wilt...Een melodie die weergeeft wat géén woord, géén letter kan vertalen...En als lachende, jonge kinderen hollen ze verder en verder...En de wind doet haar wangen blozen...En haar lach doet zijn ogen schitteren...En weer staat hij verstomd over haar jeugdige uiting van haar levensvreugd’, haar genot in de kleine details...En terwijl de zon zich langzaam laat zakken aan de horizon en als een blozend schoolkind verdwijnt onder het wateroppervlak, tempert hun geestdrift...De dag loopt ten einde, net als hun samenzijn...Dus zeggen ze mekaar vaarwel...tot de volgende keer, tot de volgende wandeling...langs de zee,het strand of....eender waar.... |
22:08
Gepost door Broken heart
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| 
Facebook
|
De commentaren zijn gesloten