06-12-04
Winterzon
 Terwijl ik oostwaarts rijd, breekt de zon door de dikke, wollige lagen van het wolkendek en als een rood, allesziend oog staart ze naar de wereld die zich voor haar openplooit. En de rimpels die zich zijdelings van dit oog vormen, zorgen ervoor alsof het lijkt dat dit speurende oog nadenkend wikt en weegt over wat het ziet... Jachtige, nerveuze mensen die in ijltempo aan elkaar voorbijgaan, zonder enig idee van wat er naast, voor of achter zich gebeurt. Babbelende, snaterende menigte die door het overstemmende geluid dat ze produceert, niet eens zichzelf nog hoort, laat staan de mensen rondom zich...Onverschillige, quasi gevoelloze mannen en vrouwen, die enkel om zichzelf geven, geen notie hebben van de miserie en ellende die zich afspeelt in dezelfde straat, dezelfde gemeente, misschien wel net om de hoek...Egoïstisch volk enkel bekommert om hun eigen belang...Hartenbrekende mensen die elkaar kwetsen, elkaar soms onbewust pijnigen....oorzaak zijnde van kommer en kwel, van nutteloze tranen.Harteloze, koude individuen die niks raakt, die leven in hun eigen wereld van staal en beton met versteende harten, verschrompelde geesten, beroofd van elke vorm van emotie...En het allesziende, rode oog klimt hoger en ziet door een sluier van nevel, hoe die mensen een jonge generatie voortbrengen..Kinderen die opgroeien in een bikkelharde maatschappij, waar alleen het recht van de sterkste nog telt...Waar de zwakkeren worden gedumpt, verpletterd...Waar enkel intellectuelen en gluipaards nog tellen, waar snotaards de scepter zwaaien en alle gevoel wordt verbannen...Kinderen die niet meer weten wat liefde, meeleven, begrip en gevoel is...Kinderen die niet weten wat het betekent “om elkaar geven” en “houden van”....En het gloeiende, rode oog verbleekt bij zoveel afgrijselijke toestanden, bij haar machteloos gevoel...want...wat helpen haar warmte, haar bron van positiviteit, als de laatste vonken in de harten zijn gedoofd...En terwijl ze langzaam witgelig wordt en de wollige lagen haar het verzicht ontnemen, tast ze met haar laatste, zwakke stralen het aardse dal onder zich af...En eventjes licht ze roze-oranje op, als ze het kindje bemerkt dat aan moeders hand door de vaalgroene weide wandelt en met een vingertje in haar richting wijst. Ze streelt met haar flauwe stralen het kindergezicht en ontlokt een glimlach.En de geelromige zon heeft weer hoop...Want de lachende, warme kinderogen bewijst haar dat niet alles is verdwenen...Zodus, er rest nog hoop dat eens haar gouden stralen, opnieuw in menig hart het vuur zal aanwakkeren, het ijs van de onverschilligheid zal smelten, de emoties weer zullen op laaien... |
22:09
Gepost door Broken heart
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| 
Facebook
|
De commentaren zijn gesloten