Als jij me niet bemint, wie dan wel...

Ik dacht dat je oprecht van me hield…Dat je mij onvoorwaardelijk liefhad…Dat ik op de eerste plaats kwam… Ik dacht dat ik  het middelpunt van je leven was….Dat ik meer was dan het meisje-en-passant… Dat ik meer was dan het toevallig meegenomen meevallertje…. Ik meende dat we iets kostbaars en uniek hadden… Ik meende dat ik voor jou zoveel betekende als jij voor mij… Ik meende dat niks ons uit elkaar kon drijven….Maar ik dacht fout… Ik dacht  éénzijdig…. Ik dacht als een naïef kind… En de slag die ik nu krijg is hard….Is hevig, bijna moordend…. ‘k Weet niet hoe ik dit moet overleven…of ik dit zal overleven… ‘k Dobber stuurloos rond in de zee van mijn emoties en gevoelens… ‘k Weet me écht geen raad… En de vragen razen door m’n hoofd… Waarom ?! Waar schiet ik tekort? Wat moet ik nog meer doen om hem duidelijk te maken hoe groot m’n liefde is… M’n leven geven?...  Je speelt-mogelijks onbewust-met m’n hart, m’n gevoel… En ik weet niet of ik dit nog langer kan verdragen…Maar…ondanks dat je me kwetst..., ondanks dat het hard is, kan ik je niet opgeven, kan ik je niet laten gaan… Je bent diegene voor wie ik leef…ik heb je liefde zo nodig…Als ik je laat gaan overleef ik het niet…Jij bent diegene waarvan ik houdt, die ik aanbidt, die ik hopeloos bemin…Want als ik down was, haalde jij me d’r weer bovenop… Je reikte me de hand als ik het niet meer zag zitten… Je zorgde ervoor dat ik soms nog eens kon lachen… Je bezorgde me onbevangen, zorgeloos momenten…Momenten waarop ik me licht en zweverig voelde, momenten waarop ik me jong en gelukkig voelde…ogenblikken van intens en passioneel beminnen…ogenblikken van warmte en geborgenheid… Prik m’n dromen nu niet stuk door te zeggen dat je een ander méér liefhebt…Doe m’n memories nu niet vergaan in het niets… Ik smeek je, denk erover na… Weeg bij jezelf af of ik inderdaad maar second-hand ben…Of die andere zoveel meer waard is dan ik… Of alle pijn en leed die een ander je berokkent, inderdaad vergaat  in het niets bij de liefde die je voor haar voelt… Of alles wat we samen hadden inderdaad, maar randmeldingen zijn, kantschriftjes… Of onze relatie er dan werkelijk één was van lucht- en zandkastelen, van zeepbellen…. Wat je ook doet of beslist, ik blijf van je houden tot m’n laatste snik…