Als jij me niet bemint, wie dan wel...

Meer dan duizend mijl scheidt ons, doch’t mobieltje brengt ons samen... ’t Eindeloos gebabbel vanmezelf en jouw altijd luisterend oor, houdt ons beiden overeind, overbruggen afstand en tijd... Iedere morgen tel ik de minuten waarop ik even wegglip om intiem te kletsen met jou. Om je warme stem te horen, de met emotie gevulde woorden te drinken en m’n hart in ’t jouwe uit te storten. Ieder detail is dan belangrijk... voor jou, voor mij... Iedere lettergreep is een pleister op de gapende wonde van ’t gemis... En overdag, tussendoor, zorgen de geschreven woorden voor de helende zalf als de wonde gaat prikken en steken... Warmte, gevoel, begrip...geven en tijd maken... My God, wat doet dit deugd!... Nooit geweten dat ik hierom zo verheugd zou zijn, nooit geweten dat afstand zo waardevol kon overbrugd worden, nooit geweten dat letters en woorden zo expressief konden zijn... Maar ach ja... enkel emotionele harten kunnen dit begrijpen...