Als jij me niet bemint, wie dan wel...

De zon komt op uit de aquamarijn-blauwe zee... Het witte strand ligt er verlaten bij...Slechts ’t silhouet van een jonge vrouw breekt de vlakke strand-waterlijn...Ze staart over de golven naar de opkomende rode gloed, doch haar ogen zien ’t prachtige tafereel niet echt, want in gedachte is ze ver, ver weg... Twee mensen, hand in hand slenteren door de duinen op weg naar een rustig plekje ergens op ’t strand... Nu en dan zoeken hun ogen elkaar en zonder woorden weten ze hoe immens goed ze zich voelen... Twee mensen, neergestreken in ’t mulle, witte zand... Zij trekt hem naar zich toe en legt z’n goudblonde hoofd in haar schoot... Terwijl ze naar de rollende golven kijken, streelt ze gedachteloos z’n haren, z’n gelaat...Twee gelukkige mensen zonder veel woorden, maar met zoveel expressie in hun gebaren, in hun ogen... Z’n mond zoekt de hare, knabbelt teder aan haar lippen, bedekt haar kruin met tedere, zachte kusjes... Z’n handen strelen eindeloos haar armen, haar huid, haar schouders...Z’n lippen mompelen tedere woordjes en soms...soms welt er een zacht en licht gekreun op uit z’n keel... Dan smelten z’n grijze ogen tot glinsterend staal en kijken haar ogen blauw als saffieren, hem ademloos aan... En de nacht houdt zoveel onuitgesproken beloften in... ’t Beeld vervaagt, ’t zeegeruis wordt sterker...een eenzame strandjutter passeert haar...Hij staart naar de eenzame vrouw, die blootvoets staat te schuifelen in ’t mulle zand, haar rokken wapperend langs haar benen, de krullende haarbos zwiepend over haar schouders... Ontwaakt uit haar droom, slentert ze voort naar de kabbelende golven en pootje badend keert ze terug naar haar kamer met terras, waar ze met gesloten ogen terugdenkt aan haar ware liefde in het verre land...