Als jij me niet bemint, wie dan wel...

Airco aan, onderuit in een autozetel, starend naar ’t voorbij flitsend landschap. De stem van de gids als een echo op de achtergrond... En ik denk aan jou... Had je bij me gezeten, je had m’n hand gegrepen en het geen seconde gelost. Had je hier geweest, de ijzige stilte was er nooit geweest... We hadden geanimeerd gebabbeld, over van alles en nog wat... ontspannen geklets en toch zinvol... ernstig en toch doorspekt met de nodige kwikslag... Had je hier geweest, je had me als een prinses behandeld, tactvol voor me gezorgd... ‘k Had geen dorst geleden noch figuurlijk noch letterlijk...’k Had me niet ziekelijk gevoeld, want jij hield me subtiel in ’t oog en vermeedt dat m’n lichaam me uitputte... ‘k Had geen prikkende en tranende ogen gehad door de melancholische achtergrondmuziek tijdens de rit, want zo nu en dan hadden je lippen de mijne gestreeld... je had m’n haren weggeduwd en je vingers hadden m’n wang geaaid... En ‘k zou me goed hebben gevoeld... De rit had nooit te lang geduurd... De tijd zou stil blijvenstaan voor ons en de liefde zou in de zinderende warmte als een rozenknop zijn opengebroken... Nu kan ik slechts de zoute tranen uit m’n mondhoeken likken, gefustreerd m’n wangen boenen en m’n waterige ogen achter m’n donkere brilglazen verschuilen... en hopen dat niemand ziet dat ik huil, dat niemand vraagt waarom ik ween...