Als jij me niet bemint, wie dan wel...

Door omstandigheden zit ik vastgekluisterd tussen m'n vier muren...Tijdelijk welleswaar, maar té lang voor iemand als ik... 't Is pas de tweede dag dat ik in m'n kooi ronddraai en ik word gefrustreerd... Alle details, meestal de slechte, lijken uitvergroot... 'k Voel me weemoedig, zowaar down... Terwijl ik naar de cursor op 't scherm staar en m'n vingers als vanzelf de woorden neertokkelen, klinkt op de achtergrond de klagelijke, melancholische stem van Marc Anthony... De grijze grauwe lucht, die ik door het grote verandaraam zie, doet me ook geen deugd... 'k Denk aan vele dingen en dingetjes, onbenullige details uit een ander leven, een andere wereld... 'k Probeer mezelf op te peppen met prachtige vooruitzichten, door m'n toestand positief te evalueren, door de vooruitgang te zien die er is... maar niks helpt. 'k Heb zonet m'n strijkattributen boven gehaald... in een poging me nuttig te voelen, m'n aandacht te verleggen... Maar...nee, 'k moet eerst m'n hart luchten... 'k Heb vandaag moeten vaststellen dat je gauw wordt uitgerangeerd, als je niet honderd procent bruikbaar bent... 'k Voel zelfs, en mogelijks is dit ten onrechte, maar nù voelt het zo aan, 'k voel zelfs dat ik gauw zou vervangen zijn... op meer dan één vlak... Als je niet 100% erbij bent, halen ze de vlakgom uit...en ze wissen...zachtjes, misschien zelfs twijfelend...maar toch, er wordt gewist... Kennis en ervaring doen op dat ogenblik niks meer ter zake...the show must go on... Ook zonder jou... Als je hier begint over na te denken, en geloof me, dat doe je als je enkel de poezen en de muren hebt om tegen te praten (en ik ben nu éénmaal een praatgraag iemand), dan rijzen er vragen... Vragen over 't nut van alles en nog wat... vragen over vermeende relaties... vragen over verstandshouding...vragen over je eigen mensenkennis... vragen en ergenis over je eigen naïeve goedgelovigheid... Over de ongezonde naijver van mensen uit je nabije omgeving... vragen over jezelf... en je foetert in jezelf, vervloekt de hele santeboetiek... Je praat jezelf een houding aan die niet thuishoort in je karakter, je persoonlijkheid... En als je straks de teugels voor jezelf niet strak houdt, reageer jij je onbewust af, op elkeen die iets te dicht in je buurt komen... Mens, erger je niet...maar...kan je dat wel?!... Gezien de omstandigheden vrees ik ervoor... En met je laatste beetje relativeringsvermogen tracht jij jezelf voor te houden, dat het allemaal zo erg niet is, dat je overdrijft, de zaken uit z'n context haalt en dat morgen er beter en zonniger zal uitzien... Hopelijk is 't waar...