Als jij me niet bemint, wie dan wel...

Ik dacht dat ik een speciaal plaatsje in z'n hart in nam... Ik dacht dat hij voor mij de wereld zou verzetten... Ik dacht dat wat we hadden voor hem, voor mij uniek was... Ik dacht...Ik dacht...Ik dacht zoveel... Misschien wel veel téveel... Niks is minder waar... Ik ben gewoon één van de vele mensen in z'n drukke bestaan... Ik ben gewoon een door de weekse passant, een vriendin zoals hij d'r zoveel heeft... Ik ben gewoon één van de velen die vallen voor z'n natuurlijke charme, z'n ongeknutselde manier van doen... Ik ben een dom gansje dat zich meer inbeeldt dan goed voor haar is... Ik ben één en al stupido... Een naïeve dromer die gelooft in sprookjes, in prinsen op witte paarden... In koene ridders..In superman... En hij...hij is zich van geen kwaad bewust... Hij geniet van iedere sprokkel aandacht die hem wordt geschonken, door eender wie... Hij gaat op in de vrolijkheid die z'n leven kleurt... mogelijks om de grauwheid ervan te ontwijken, te onderdrukken... Hij vergeet z'n alledaagse miserie, z'n terugkerende ellende door de glimlach die hem wordt geschonken, door eender welk vriendelijk wezen uit z'n omgeving... Hij hangt de spontane joviale kerel uit, de onschuldige nonchalante schooljongen met z'n eeuwige jeugd... Als ik de slotsom maak, bedriegen we allebei onszelf... Want uiteindelijk is geen van beiden echt gelukkig... Zoekt ieder z'n ultiem voldaan gevoel steeds weer opnieuw...Vraag is of we het ooit zullen vinden...