Als jij me niet bemint, wie dan wel...

Tweede klas middelbaar, daar zitten ze. Jonge mensen...jongens, meisjes die elk voor zich en toch samen 'groot worden'... Blinkende ogen vol verwachting, nieuwsgierige blikken, hongerig naar ontdekkingen die grensverleggend zijn... Diversiteit in hun kunnen en zijn, die iedere volwassen zou moeten aanspreken... Tweede klas middelbaar... Verkennende jongelui in een wereld die ze meenden te kennen en die achteraf bekeken toch nog vreemd en vol geheimen zit. Meisjes en jongens die zichzelf en elkaar ontdekken. Jonge mensen die zich niet altijd écht begrepen voelen door de volwassenen en daarom soelaas zoeken bij elkaar. Praten soms honderduit over dingen en dingetjes, tasten mekaar af in onderwerpen die niet altijd evident zijn... Verheugde opgeluchte blik,als de ene de andere begrijpt ! Tevreden als het knelpunt geen dispuut is tot jolijt...Maar... in alle ernst kan worden besproken... Voldaan als de ogenschijnlijke, onbelangrijke zaken voor een leeftijdsgenoot ook belangrijk zijn, geraakt in hun hart door het begrip, de wederzijdse nood tot dialoog... Jonge opgroeiende mensen... Ik hou ervan... Van hun puurheid, hun onschuld, hun ongeremde openheid... Ik geniet ervan... Van hun gezellig gekeuvel, hun oprecht geknuffel, hun gemeende interesse voor mekaar... Jonge opgroeiende jongens en meisjes... Een fase in het volwassen worden die zo z'n eigen charme heeft, die enig is en uniek voor elk van hen... Een fase in hun en jouw leven, waar je later met heimwee aan terugdenkt...