Als jij me niet bemint, wie dan wel...

Het is héél lang geleden dat ik nog iets schreef voor dit blog... Ondertussen ben ik miljoenen jaren ouder geworden in geest en deels in lijf... De aftakeling is begonnen, zowel fysiek als mentaal. En hoe hard jij je ook verzet, niks kan het écht tegenhouden... Je komt tijd tekort voor alles wat je moet of zou willen doen. Je hebt te weinig kracht en energie voor alles wat je moet en zal doen. Je schoonheid (of wat daar voor moet doorgaan) takelt af en je geestelijke gezondheid is ook niet meer dàt... Hoe hard je ook probeert, het lukt gewoon niet meer... En dat voor een vrouw die amper halfweg is, zoals ze dat noemen... Oorzaak? Verband? Reden?... Teveel om op te noemen... Maar intussentijd moet je wel vooruit... Dus sleur je jezelf door de dagen, kruip je 's avonds in alle eenzaamheid onder de dons om 's morgens doodmoe opnieuw aan de volgende etappe te beginnen... Op momenten als deze vraag ik me dikwijls af: waarom? Waarom al die moeite om van je leven "iets" te maken zoals men dat zo graag zegt. Waarom al die inspanningen om er ondanks de jaren nog "fatsoenlijk" uit te zien, "cool" zoals m'n zoon dat noemt. Waarom altijd klaarstaan om anderen gelukkig te maken. Waarom hunkeren naar een knuffel, wat vriendschap, wat begrip, wat respect... Heeft al dat gedoe je leven verbeterd? Voel jij je hierdoor beter in je vel? Ben je een gelukkiger mens geworden? ... Als je eerlijk bent tegenover jezelf: NEE. Je voelt je geleefd, gebruikt, zelfs misbruikt. Er is niks meer echt, oprecht, gemeend... Deze wereld steekt je zo tegen... Slechts hier en daar een enkeling die met gemeende interesse naar je luistert, zonder bijbedoelingen... Hier en daar iemand die je ziet als mens mét gevoelens, mét noden en behoeftes, mét verwachtingen en verlangens...Ach ik weet wel, dit is ouwe koek. Je schrijft dit in donkere momenten, ogenblikken waarin etterende wonden worden opgetrokken, oude verhalen worden opgerakeld... Je schrijft dit in een golf van steeds weerkerende pijn, pijn die ommenduur als normaal gaat aanvoelen... Je schrijft dit omdat je het kwijt moet, die krop in je keel, die bal in je maag, die knoop in je buik... Je schrijft dit omdat je hoopt dat je hierna je weer beter gaat voelen... Ik laat het jullie nog wel weten...