Als jij me niet bemint, wie dan wel...

Met de woorden "ik zie je graag" vul je nooit de leegte in een gekwetst, moegetergd hart... Met die woorden kan je de pijn niet verzachten die de laatste tijden, maanden, dagen werd veroorzaakt... Graag zien dat is écht tijd hebben voor elkaar... Dat is niet rap, rap mekaar even gedag zwaaien, eens lief lachen, een vluchtige zoen of knuffel... Graag zien is méér dan dat... Ik zie je graag.... Ik hou van jou... woorden die té gemakkelijk, té rap worden uitgesproken, zonder goed te beseffen wat dit écht wil zeggen... Houden van, dat is dingen opgeven voor elkaar, dat is naar elkaar luisteren, dat is samen intensiteit beleven, héél intiem zijn met elkaar, zonder een maar, een zou, een als... Houden van is voorrang geven aan elkaar... écht aan elkaar alléén... Dat is geen tussendoortje, of een opvulling voor lege momenten... Dat is tijd maken voor je geliefde, dat is er ten volle voor gaan... Maar na alle pijn, alle gepleegde tranen, alle opgekropte woede en onmacht komt de onverschilligheid, de gelatenheid, het berusten in.... En het hoeft allemaal niet meer... Want, wat nu nog gebeurt is niet meer écht, is geforceerd, is een "moeten"... En échte liefde laat zich niet dwingen... Dus pak jezelf weer bij elkaar, probeer je leven weer op de rails te krijgen ... en duw langzaam je eigen wagonnetje weer de sleur in... Want dromen zijn bedrog, mooie liedjes blijven niet duren en aan alles komt een eind... Einde verhaal.

Het is héél lang geleden dat ik nog iets schreef voor dit blog... Ondertussen ben ik miljoenen jaren ouder geworden in geest en deels in lijf... De aftakeling is begonnen, zowel fysiek als mentaal. En hoe hard jij je ook verzet, niks kan het écht tegenhouden... Je komt tijd tekort voor alles wat je moet of zou willen doen. Je hebt te weinig kracht en energie voor alles wat je moet en zal doen. Je schoonheid (of wat daar voor moet doorgaan) takelt af en je geestelijke gezondheid is ook niet meer dàt... Hoe hard je ook probeert, het lukt gewoon niet meer... En dat voor een vrouw die amper halfweg is, zoals ze dat noemen... Oorzaak? Verband? Reden?... Teveel om op te noemen... Maar intussentijd moet je wel vooruit... Dus sleur je jezelf door de dagen, kruip je 's avonds in alle eenzaamheid onder de dons om 's morgens doodmoe opnieuw aan de volgende etappe te beginnen... Op momenten als deze vraag ik me dikwijls af: waarom? Waarom al die moeite om van je leven "iets" te maken zoals men dat zo graag zegt. Waarom al die inspanningen om er ondanks de jaren nog "fatsoenlijk" uit te zien, "cool" zoals m'n zoon dat noemt. Waarom altijd klaarstaan om anderen gelukkig te maken. Waarom hunkeren naar een knuffel, wat vriendschap, wat begrip, wat respect... Heeft al dat gedoe je leven verbeterd? Voel jij je hierdoor beter in je vel? Ben je een gelukkiger mens geworden? ... Als je eerlijk bent tegenover jezelf: NEE. Je voelt je geleefd, gebruikt, zelfs misbruikt. Er is niks meer echt, oprecht, gemeend... Deze wereld steekt je zo tegen... Slechts hier en daar een enkeling die met gemeende interesse naar je luistert, zonder bijbedoelingen... Hier en daar iemand die je ziet als mens mét gevoelens, mét noden en behoeftes, mét verwachtingen en verlangens...Ach ik weet wel, dit is ouwe koek. Je schrijft dit in donkere momenten, ogenblikken waarin etterende wonden worden opgetrokken, oude verhalen worden opgerakeld... Je schrijft dit in een golf van steeds weerkerende pijn, pijn die ommenduur als normaal gaat aanvoelen... Je schrijft dit omdat je het kwijt moet, die krop in je keel, die bal in je maag, die knoop in je buik... Je schrijft dit omdat je hoopt dat je hierna je weer beter gaat voelen... Ik laat het jullie nog wel weten...