Als jij me niet bemint, wie dan wel...

Het trieste novemberweer maakt mij neerslachtig, doet me denken aan wat was, wat kon komen en wat door omstandigheden er nooit zal zijn... Ik voel de tijd door m'n handen glijden en zoals m'n zoon ooit zo prachtig schreef: je kan tijd ondergaan, beleven maar nooit doen stilstaan... Je kan tijd niet beïnvloeden, niet vasthouden... Je moet tijd z'n gang laten gaan. En dat is soms verdomd lastig, op alle gebied... Je voelt je soms als het afstervende blad aan de boom, die zich tot de laatste tel wanhopig vastklampt aan zijn bron van leven... maar uiteindelijk door weer en wind de geest moet geven, naar beneden dwarrelt, om zich tussen soortgenoten neer te vleien en te berusten... Je snakt bij momenten hevig naar bevrijdende lucht, net als een wandelaar die met z'n kop tegen de wind inbeukend, hijgend verder stapt, die kost wat kost zijn doel wil bereiken, maar uiteindelijk rechtsom maakt en terug wordt gedreven naar z'n beginpunt, om er weemoedig door de knieën te gaan en zich over te geven aan alle ellende die hem overspoelt omdat hij 't pleit verloren heeft... Je zit dwaas en suffig bij het haardvuur en ziet in de vlammen dagdromend je eigen fantasie tot leven komen... Twee mensen samen op een plaid, genietend van de warmte, intens knuffelend... teder zoekend naar elkaars mond, zodat de warmte zich verspreid tot in het diepste van hun zijn... De armen in elkaar verstrengeld, geborgenheid zoekend bij elkaar... Zonder woorden, zonder geluid, mekaar aanvoelen... Huid tegen huid, handen zoekend en tastend... Lippen die hunkeren om meer... Ogen die weten zonder te spreken... Alleen 't onbewust zacht gekreun dat uit je keel opstijgt, maakt je ervan bewust dat je dagdroomt... Dus roep jij jezelf tot de orde, sta op en kruip je in je eenzame kouwe nest, waar een teddybeer en nog wat pluches hun best doen om je warm te houden, je zoet te laten dromen... Maar de onrust in je buik, het zware gevoel in je hart en het niet te sussen brandend gevoel op je lippen, doen je beseffen dat er iets ontbreekt... Uiteindelijk trekt de duisternis zich naar je toe en tuimel je in het zwarte droomloze gat, die alles vervaagt en je doet ontwaken in de realiteit... Een koude, grijze dag met een somber en zwaar gevoel... Met als enige vraag; welke ellende brengen de volgende uren weer naar me toe...