Als jij me niet bemint, wie dan wel...

Voor de zoveelste keer bloedt je hart. Je voelt je weer eens gekwetst, je keel zit blok door een dikke krop en je rilt voortdurend... Je zou nochtans beter moeten weten. Je zou moeten weten dat sprookjes niet bestaan, dat na een idyllisch moment er meestal ruw aan je wordt geschud, zodat je weer met open ogen op de aarde valt en je realiseert dat alleen harde werkelijkheid je in leven houdt. Maar tja, sufkop die je bent, je laat je steeds misleiden. Een paar lieve ogen, een knappe snoet met een mooie glimlach en 't naïeve kind is weer eens verkocht... Je leert niet uit de lessen: ouwe katten zijn niet meer in trek, enkel goed als replacement of als reserve voor noodgevallen. Je snapt nog altijd niet dat je je eigen voor schut zet door in de ozo duidelijke val te lopen... Je vat het nog steeds niet dat je wordt misbruikt... Je steekt je kop in 't zand als dat kleine stemmetje zegt: kijk nou zelf eens goed in de spiegel. Voor zo'n gedrochte valt toch niemand !... Je treurt opnieuw om je eigen stommiteiten, je eigen dwaas gedoe... Je vergeet telkens weer dat jong zijn een vergankelijk iets is, dat alleen profiteurs je proberen te lijmen... En jij ouwe tante, moederkloek, overtijds jonkie, je rolt je nu in zelfmeelij, maar loopt er bij de eerstvolgende keer weer glansrijk in...