Als jij me niet bemint, wie dan wel...

Warmte, vriendschap, genegenheid, vertrouwen... dat doet een mens geloven in liefde, geven om anderen, luisteren naar noden, pijn, vreugde en plezier... Een hand die zich uitstrekt om te strelen... Gehoor geven aan wat er leeft in andermans hart... Ogen die weerspiegelen wat er roert in de geest en ziel, van jou, van een ander... Armen die zich ongevraagd openen om in te schuilen tegen alles wat je pijnigt... Vingers die zacht door je haren strelen, die je huid doen tintelen, je lippen beroeren... Woorden zijn zinloos als zoveel expressie ervoor zorgt dat je hart ontdooit, je diepste zijn weer openbloeit...

Knuffelen zo intens, zo zalig... Knuffelen zo verwarmend, zo gevoelsvol... Je ondergaat de warme stortvloed, je laaft je aan het eindeloze...Echt schroomloos knuffelen, zonder enige bijbedoeling...ach... gebeurde ’t maar eens meer...

Een hand in een hand, is niet zomaar een paar handen. ’t Is een teken van vertrouwen, een akkoord, een overeenkomst... dus niet zomaar twee handen. We tellen in ons leven teveel op, we zijn te rekenkundig, want één en één is zoveel meer. We vergeten te vaak om verder te kijken dan de som. We zien zelden de betekenis, de diepte van het samenvoegen... De maan hoort bij de aarde, maar zonder de zon zijn ze beiden niks, dus één en één is drie... Een kus beantwoordt door een kus, is meestal liefde en dus veel meer dan zomaar twee zoentjes...Want liefde is heel wijd en uitgestrekt, kan in zoveel vormen bestaan. Een woord naast een ander woord heeft zelden veel om ’t lijf, als ze niet worden gevolgd door veel meer woorden, die vertellen wat de spreker of schrijver bedoelt. Twee mensen samen... hebben pas betekenis als de ene de yin is voor de andere zijn yang... De samenhorigheid op zichzelf is dus een derde geheel, wat weer erop duidt dat één en één ... zoveel meer is....

Kent iemand van ons nog de betekenis van dit woord?... Weet man of vrouw eigenlijk nog wel waar dit voor staat?... Bestaat er nog wel iets dat toekomst kan genoemd worden?... Of geeft elk van ons daar zijn eigen invulling aan?... Toekomst... een woord waaraan je denkt, als het over je kids gaat. Een gegeven waaraan je werkt, als ’t over je leven gaat. Een begrip dat wordt gebruikt, als je de evolutie van een mens, een wereld, een gemeenschap, eender welk object of project wil verduidelijken...

Toekomst... Opbouwend of degenererend... Overtuigend of onzeker... Ervoor gaan of het ondergaan... Positief vooruitzicht of zwaar te torsen schouderlast... Zelfzeker bewust gekozen doel of in het wildweg gesprokkelde ideeën...

Toekomst is dat vreugde en bemoedigende vooruitzichten ? Of zijn dat dagen, periodes van wisselvallig ondergaan ? Is dat het resultaat van hard werk of de terugslag van verwoede pogingen om te slagen zonder resultaat?

... Ik weet het niet meer... Ik denk dat berusten in wat de dag je schenkt momenteel het enige aanvaardbare is...

Soms...soms is een mens moe geknokt, ten einde gevochten voor die toekomst van zichzelf of een ander... Soms moet je gewoon aanvaarden... Hoe moeilijk dat ook is.... 

Begin augustus. Halfweg zomer 2010. Het weer valt nog mee, al is de fermste warmte voor ’t ogenblik achterwege. Maar goed, we zijn content. Het regent niet, menigeen kan met de fiets erop uittrekken, buiten zitten is aangenaam, dus we klagen niet... Halfweg zomer, halfweg van ’t lopende jaar. De tijd vliegt als een tornado voorbij. Je bent nog 't ene aan het verwerken of iets anders kondigt zich al aan. Je leeft als een vis op het droge, apegapend, snakkend naar lucht, naar tijd... Weemoedig denk je terug aan de vakantiedagen, ver weg van alle stresstoestanden, genietend van zorgeloosheid... Maar ach, mooie liedjes duren niet lang en je stapt al weer stevig rond in je eigen radje, ritmisch om te vermijden dat je op je bek gaat.

Halfweg zomer... De dagen zijn al iets korter, de nachten ietsje langer... Halfweg zomer... Nog vier weken en de schoolpoorten gaan weer open en voor duizenden kids herbegint “hun ritme”... Halfweg zomer... nog vier weken genieten van iedere straal zonneschijn die de dag voor ons in petto heeft, nog vier weken lang kijken naar wat groen en fleurig staat, voor de herfst zijn eerste streken laat zien... En misschien... met een beetje geluk krijgen we nog een mooie “nazomer”, zo’n paar weken echt stralend septemberweer... Halfweg zomer, halverwege op weg naar koudere en nattere tijden...