Als jij me niet bemint, wie dan wel...

Ik vraag me af, als mijn tijd zal gekomen zijn om naar de overkant te waden, of ik dan gerust mag omkijken en zeggen: het is mooi geweest. Ik pieker en peins er over, of ik dan zal kunnen zeggen tot mezelf: je deed genoeg, je deed je best. Of ik dan zal voelen dat ik in deze wereld niemand tekort deed... Of ik alles deed dat in mijn macht lag, om de mensen rondom mij gelukkig en tevreden te zien...

Ik vraag me af, als ik dit tijdelijke zal verwisselen voor het eeuwige, of ik dan zal weten of ik genoeg liefhad... Of mijn bedoelingen en betrachtingen zullen begrepen zijn... Of ik verder zal leven in de herinneringen van al diegenen die ik oprecht liefhad... Of ik genoeg deed om onsterfelijk te zijn in hun gedachte...

Ik vraag me af, als kommer en kwel de bovenhand zal krijgen en me over de afgrond zal duwen, of ik dan sterk zal zijn om de beproevingen aan te kunnen... Of ik dan zal kunnen rekenen op de kring rondom mij, die ik m’n hele leven heb gekoesterd... Of ik in eenzaamheid en pijn het einde zal moeten afwachten... Of ik moedig zal zijn...

Ik vraag me in donkere en trieste dagen zoveel af, zodat ik de blijheid van het moment vergeet, geen warmte meer voel, geen liefde meer proef... Om tenslotte me af te vragen... of jij weet wat ik bedoel...