Als jij me niet bemint, wie dan wel...

Waar is de tijd gebleven dat we als jonge onbezorgde energievolle mensen, gearmd door de studentenstad kuierden en we mekaar onze ups and downs toevertrouwden... Waar is de tijd heen gegaan met ons puberale gedoe, ons gegiechel en geplaag, ons speels uitdagen... Waar zijn de lange tijdloze avonden en nachten gebleven, waarin we ons vol overgave aan elkaar aanboden, waarin we onbeduidende woordjes fluisterden die we nu als kleinoden koesteren... Waar zijn de herinneringen aan al die ogenschijnlijke doodgewone dingen en dingetjes die nu opeens als heel bijzonder worden ervaren... Het zachte strelen van een wang, het grijpen in je zachte haardos, het aaien van je hals, het wrijven van je nekvel... Ik zag iedere kleurschakering van je ogen, ik zag de lachrimpeltjes aan je ogen, ik zag je lachebekje bij het minste... Word ik oud of ben ik het al?... Overkomt jou hetzelfde...? Of hebben de zorgen de overhand gekregen?... Of heb je ook dat gevoel dat automatisme stilaan als een schaduw tussen ons kruipt... Een schaduw die dat speciale wegduwt... Een duisternis die gestaag maar onbedwingbaar de ruimte inneemt... Zal ik ommenduur moeten tasten en zoeken naar wat er eens was... Zal ik wanhopig proberen om opnieuw je aandacht te trekken... Of zal ik berusten en er vrede meenemen dat wat ons overkomt, ieder ander ook overkomt... Dat zulks onvermijdbaar is... Dat zulks de droom is, die iedere dromer eens moet opgeven... Ik weet het niet... Voorlopig hou ik me vast aan de flashback van mijn leven... Tot die ook verdwijnt...