Als jij me niet bemint, wie dan wel...

Een paar dagen er tussenuit, even de riem afleggen, wat op verhaal komen... zo dacht ze, en er kunnen weer een paar plooien worden glad gestreken tot een volgend hoofdstuk in hun leven... Maar de stilzwijgende ritten, de spaarzaam gesproken woorden waren geen goede voorbode... Eens ter plaatse kwam de kritiek met druppels en spatten tot uiting... Er deugde weinig en werd het al niet duidelijk gezegd, het nimmer aflatend zuchten en blazen sprak boekdelen. Toch probeerde ze er het beste van te maken: ze vroeg niet om eens naar de winkels te mogen kijken, ze volgde zijn tred, ze klaagde niet over de onhebbelijkheden die haar staken, ze glimlachte door alles heen... Ze dacht dat een tocht langs het water wel soelaas zou brengen... Maar ze droomde weg in al haar eenzaamheid over hoe het zou kunnen zijn en verbeet de opmerkingen die ze moest horen... Door de dagen heen geploeterd, moest ze ervaren dat dit geen goed idee was geweest, dat er weinig vreugde was... Dat de stress nog hoger lag dan bij haar vertrek en ze uitgeput en moe was... De zoveelste verloren poging, de zoveelste wanhoopsdaad aan de oever van het verradelijke zo rustgevend wenkend water... Water dat haar leerde wat oorverdovende stilte was...