Als jij me niet bemint, wie dan wel...

Een paar dagen er tussenuit, even de riem afleggen, wat op verhaal komen... zo dacht ze, en er kunnen weer een paar plooien worden glad gestreken tot een volgend hoofdstuk in hun leven... Maar de stilzwijgende ritten, de spaarzaam gesproken woorden waren geen goede voorbode... Eens ter plaatse kwam de kritiek met druppels en spatten tot uiting... Er deugde weinig en werd het al niet duidelijk gezegd, het nimmer aflatend zuchten en blazen sprak boekdelen. Toch probeerde ze er het beste van te maken: ze vroeg niet om eens naar de winkels te mogen kijken, ze volgde zijn tred, ze klaagde niet over de onhebbelijkheden die haar staken, ze glimlachte door alles heen... Ze dacht dat een tocht langs het water wel soelaas zou brengen... Maar ze droomde weg in al haar eenzaamheid over hoe het zou kunnen zijn en verbeet de opmerkingen die ze moest horen... Door de dagen heen geploeterd, moest ze ervaren dat dit geen goed idee was geweest, dat er weinig vreugde was... Dat de stress nog hoger lag dan bij haar vertrek en ze uitgeput en moe was... De zoveelste verloren poging, de zoveelste wanhoopsdaad aan de oever van het verradelijke zo rustgevend wenkend water... Water dat haar leerde wat oorverdovende stilte was...

Waar is de tijd gebleven dat we als jonge onbezorgde energievolle mensen, gearmd door de studentenstad kuierden en we mekaar onze ups and downs toevertrouwden... Waar is de tijd heen gegaan met ons puberale gedoe, ons gegiechel en geplaag, ons speels uitdagen... Waar zijn de lange tijdloze avonden en nachten gebleven, waarin we ons vol overgave aan elkaar aanboden, waarin we onbeduidende woordjes fluisterden die we nu als kleinoden koesteren... Waar zijn de herinneringen aan al die ogenschijnlijke doodgewone dingen en dingetjes die nu opeens als heel bijzonder worden ervaren... Het zachte strelen van een wang, het grijpen in je zachte haardos, het aaien van je hals, het wrijven van je nekvel... Ik zag iedere kleurschakering van je ogen, ik zag de lachrimpeltjes aan je ogen, ik zag je lachebekje bij het minste... Word ik oud of ben ik het al?... Overkomt jou hetzelfde...? Of hebben de zorgen de overhand gekregen?... Of heb je ook dat gevoel dat automatisme stilaan als een schaduw tussen ons kruipt... Een schaduw die dat speciale wegduwt... Een duisternis die gestaag maar onbedwingbaar de ruimte inneemt... Zal ik ommenduur moeten tasten en zoeken naar wat er eens was... Zal ik wanhopig proberen om opnieuw je aandacht te trekken... Of zal ik berusten en er vrede meenemen dat wat ons overkomt, ieder ander ook overkomt... Dat zulks onvermijdbaar is... Dat zulks de droom is, die iedere dromer eens moet opgeven... Ik weet het niet... Voorlopig hou ik me vast aan de flashback van mijn leven... Tot die ook verdwijnt...