Als jij me niet bemint, wie dan wel...

Weer een tussen-door-zomerse dag. Een dag die als een ster fonkelt tussen de vele triestig-gevoel-regendagen. Een dag waarop je humeur met tien graden zou moeten stijgen… Helaas, dat doet het niet. Want je hart voelt loodzwaar aan, je hoofd zit vol donderwolken, je bent prikkelbaar en voor een niemendalletje geïrriteerd. Er was een paar dagen geleden de spreekwoordelijke druppel die de emmer deed overlopen… Er zijn verschillende zaken die je  slechte gemoedstoestand  opbouwden, maar net dat ene was er teveel aan… De gebruikelijke pispaal weet je wel… Je voelt je al weken neerslachtig, slaapt slecht en die verduvelde hoofdpijn die steeds de kop komt opsteken… het droeg allemaal zijn steentje bij. Maar niemand die voelt of ziet dat er wat schort… Niemand die begrijpt dat je om hulp schreeuwt… Dus dobber je, ondanks de zon vandaag, op een zwart en mistig water dat je gemoed verder vertroebelt en je in een neerwaarts spiraal naar de diepte trekt…