Als jij me niet bemint, wie dan wel...

Er was een tijd dat we naar de volle maan staarden en woordeloos gelukkig waren. Momenten dat we gearmd of hand in hand doelloos ergens wandelden en mekaar levensverhalen en voorzichtige dromen vertelden. Tellen waarin we gelukkig waren toen we sprakeloos in mekaars ogen keken en de eindeloosheid van innigheid en intimiteit lazen. Dromen waarbij we afstanden grenzeloos  overbrugden en smachtten naar wat komen zou of kon. Dagen die we vulden met dagdromerij over van alles en nog wat. Seizoenen die we zelf inkleurden met de mooiste tinten die eigen zijn aan vriendschap en intensiteit… Allemaal creaties die alleen gevoelige, spontane mensen kunnen neerzetten… Creaties die zonder woorden vertelden waar woorden tekort schoten. Maar net als een verkommerde roos die z’n bloemblaadjes verliest, net als de plant die gaat treuren bij een tekort aan voedsel en zorg, verliezen al die gekoesterde momenten hun magie als ze worden overschaduwd door ergernis, kwetsuren en pijn. Een mens gaat treuren, verliest het kleurenpalet dat z’n dagen zo uniek maakte, verliest zijn dromen die hij broodnodig heeft om te overleven, zijn toekomstbeelden die zijn houvast zijn om in deze wereld overeind te blijven… En de vlinders fladderen nog even en verdwijnen in de zonnenevel, de wolken pakken zich samen voor de zon, de gloed moet wijken voor somberheid, je goed gevoel voor een loodzwaar hart. En wat rest is de ontvluchte realiteit die zorgt dat jij je hardt tegen wat de toekomst brengt…