Als jij me niet bemint, wie dan wel...

Waarom zou ik nog om je geven, nog van je houden? Waarom zou ik nog bezorgd en bekommerd zijn? Is dit wel wat je wil? Is dit wel wat je vraagt? Ben ik niet ongewild en onbewust een dichtsnoerend iets dat je verstikt en uiteindelijk zal doen sterven? Ben ik niet die dichtgeknepen vuist waaruit het zand langzaam wegglipt? Ben ik niet de schaduw die je toedekt? De dikke mist die je zicht belemmert? De ijle lucht die je de adem ontneemt? Misschien… Maar ooit al eens gedacht dat ’t misschien ook andersom is? Dat je verstikt wat wil groeien? Dat je het zonlicht ontneemt van wat wil bloeien? Dat je het broodnodige water onthoudt aan wat zich wil laven? Dat je onbewust bewusteloos maakt wat wil leven? En dat uiteindelijk al die ontberingen zal zorgen dat wat je meende te koesteren zal sterven?...

Er was een tijd dat we naar de volle maan staarden en woordeloos gelukkig waren. Momenten dat we gearmd of hand in hand doelloos ergens wandelden en mekaar levensverhalen en voorzichtige dromen vertelden. Tellen waarin we gelukkig waren toen we sprakeloos in mekaars ogen keken en de eindeloosheid van innigheid en intimiteit lazen. Dromen waarbij we afstanden grenzeloos  overbrugden en smachtten naar wat komen zou of kon. Dagen die we vulden met dagdromerij over van alles en nog wat. Seizoenen die we zelf inkleurden met de mooiste tinten die eigen zijn aan vriendschap en intensiteit… Allemaal creaties die alleen gevoelige, spontane mensen kunnen neerzetten… Creaties die zonder woorden vertelden waar woorden tekort schoten. Maar net als een verkommerde roos die z’n bloemblaadjes verliest, net als de plant die gaat treuren bij een tekort aan voedsel en zorg, verliezen al die gekoesterde momenten hun magie als ze worden overschaduwd door ergernis, kwetsuren en pijn. Een mens gaat treuren, verliest het kleurenpalet dat z’n dagen zo uniek maakte, verliest zijn dromen die hij broodnodig heeft om te overleven, zijn toekomstbeelden die zijn houvast zijn om in deze wereld overeind te blijven… En de vlinders fladderen nog even en verdwijnen in de zonnenevel, de wolken pakken zich samen voor de zon, de gloed moet wijken voor somberheid, je goed gevoel voor een loodzwaar hart. En wat rest is de ontvluchte realiteit die zorgt dat jij je hardt tegen wat de toekomst brengt…

Weer een tussen-door-zomerse dag. Een dag die als een ster fonkelt tussen de vele triestig-gevoel-regendagen. Een dag waarop je humeur met tien graden zou moeten stijgen… Helaas, dat doet het niet. Want je hart voelt loodzwaar aan, je hoofd zit vol donderwolken, je bent prikkelbaar en voor een niemendalletje geïrriteerd. Er was een paar dagen geleden de spreekwoordelijke druppel die de emmer deed overlopen… Er zijn verschillende zaken die je  slechte gemoedstoestand  opbouwden, maar net dat ene was er teveel aan… De gebruikelijke pispaal weet je wel… Je voelt je al weken neerslachtig, slaapt slecht en die verduvelde hoofdpijn die steeds de kop komt opsteken… het droeg allemaal zijn steentje bij. Maar niemand die voelt of ziet dat er wat schort… Niemand die begrijpt dat je om hulp schreeuwt… Dus dobber je, ondanks de zon vandaag, op een zwart en mistig water dat je gemoed verder vertroebelt en je in een neerwaarts spiraal naar de diepte trekt…