Als jij me niet bemint, wie dan wel...

Avondrood kleurt de horizon, de schaduw van zacht wiegende bomen tekenen zich af op gevel en grond… Blaren van struiken en gewas ritselen een melodie op het ritme van de milde avondbries…Van op het tuinterras sla ‘k ieder mouvement gade. ‘k Staar naar de hemel, naar ’t grillige, fascinerende patroon van wolken en lichtstrepen, die ’t firmament tooien…Het boek dat ik wou lezen blijft onaangeroerd op de tuintafel liggen. M’n handen rusten roerloos in m’n schoot en als de wind met een zucht m’n schouders en haren streelt, ril ik even. Van alles en nog wat stormt door m’n hoofd, m’n hart… Weemoedige gevoelens overspoelen me en de tranen prikken in m’n ooghoeken… ‘k Voel me zo verlaten, zo alleen… Géén hand die de mijne vasthoudt, géén armen die me naar zich toetrekken en me warmen, géén schouder om m’n hoofd te laten rusten, géén ogen die m’n gelaat met een warme blik beroeren, géén vinger die de enkele traan die over m’n wang glijdt zachtjes wegveegt…’k Voel alleen een ijzige klauw die m’n hart omklemt, een wurgende greep die m’n keel dichtknijpt, een ijzige zucht die rond me heen zweeft en tergend langzaam wacht tot ik begeef… Waar blijft de hand die m’n haar streelt, waar blijft de mond die zacht de mijne beroert? Waar blijft diegene die zijn armen opent en mij een gevoel van geborgenheid, warmte en veiligheid geeft? Waar blijven de vingers die zacht mijn gezicht aanraken en m’n halslijn met z’n vingertoppen volgt? Waar blijven de ogen die zich vastpinnen in de mijne met een warme, intense gloed en zonder woorden zoveel zeggen, zoveel beloven? Waar blijft de woordenloze dialoog met diegene die me zo goed begrijpt…?... ‘k Knipper met m’n ogen, wrijf met enige wrevel de tranen die op m’n boek druppen weg en kijk omhoog naar het zwarte, fluwelen nachtkleed dat de hemel bedekt…Hier en daar knipoogt er een ster naar me en de maansikkel glimlacht haast onzichtbaar…’t Ruisen van de wind is stilgevallen. ‘k Voel de zwoele adem van de nacht op m’n gezicht en ‘k wou dat ‘k m’n gevoelens kon delen met diegene die ze kan begrijpen. ‘k Wou dat de geladen nachtelijke sfeer kon worden vertaald in emoties en expressies van beeld en klank. ‘k Wou dat de wirwar in mijn hoofd tot rust kwam, dat het jachtig kloppen van m’n hart stopte… ‘k Wou dat ’t beven ophield, het tintelen van m’n huid werd gekalmeerd…’k Wou dat de krampen in m’n maag en buik wegebten…’k Wou…ach, laat maar…’k Sta op en drentel naar ’t huis, sluit de deur achter me en stap weer in de werkelijkheid: routineus avondritueel, klok gezet, licht uit…slaapwel…

Ogen als diepe meren die 'n zielenspiegel tonen, lippen gemaakt om dauwdruppels te likken, handen die vederlicht alle emoties losmaken, een hart dat overvloeit van warme woorden en liefde...hoe zou een mens kunnen leven zonder zulke droom te koesteren? Dromen zijn het voedsel van onze geest, zij zorgen dat we overleven op momenten dat het ons niet meer waard lijkt te leven... Dromen zijn de pulsmeter van onze ups en downs, zijn de push die we nodig hebben om verder te gaan. Dromen, gratis en voor niks en door weinigen onder ons écht gewaardeerd...Dromen..net iets verder dan de realiteit...